Uitslapen als moeder?

Op zich zou ik het wel lekker vinden om in het weekend een beetje uit te slapen. Ik heb geen hoge verwachtingen hoor, half negen ofzo, zou al helemaal geweldig zijn. De meiden zijn echter al allemaal ruim voor die tijd hun bed uit.

De meidenvader (ik hou die term er gewoon maar in omdat ie absoluut niet met naam genoemd wil worden op het internet, hij heeft geeneens facebook 🤷‍♀️ ) uit bed trappen is natuurlijk een mogelijkheid, maar ook niet helemaal fair vind ik, want ik neem aan dat we wel ongeveer vergelijkbaar moe zijn. Na bijna 9 jaar gebroken nachten ben ik er behoorlijk bedreven in net te doen alsof ik slaap als er een kind aan het bed staat, zodat manlief wel in actie moet komen. Dat trucje kent hij natuurlijk ook hoor (heb ik van hem geleerd nota bene), dus ik denk dat de taken ’s nachts wel eerlijk verdeeld zijn. Het argument van dat ik wel bij moet slapen, omdat ik er ’s nachts zo veel uit ben geweest, valt dus niet meer echt gebruiken. Om en om uitslapen zou nog kunnen, maar dat vind ik ook weer zo ongezellig…

De kinderen alvast naar beneden, beetje televisie kijken, terwijl je als ouders nog ff verder kan dommelen kan natuurlijk ook. Hoor ik ook best vaak om mee heen. Maar daar ben ik persoonlijk weer te neurotisch voor. Ik zie het al helemaal voor me dat ze lief een ontbijtje voor ons willen maken ofzo. En dan in de weer gaan met kokend water voor een koppie thee, met een broodmes of misschien wel een eitje voor ons willen bakken 😯 Of een snoeptomaatje pakken en… Nou ja, ben natuurlijk verschrikkelijk overdreven, ze zijn niet achterlijk tenslotte, maar ik sta toch gewoon maar liever op.

Daar komt nog bij dat ik vind dat de oudste (bijna 9 jaar) het wel zou moeten kunnen, maar ik de jongste twee (4 jaar) daar nog echt te jong voor vind en juist die twee vaak als eerste wakker zijn.

Maar afgelopen zaterdagochtend waren die kleintjes bij ons in bed gekropen en zowaar weer in slaap gevallen. De oudste was ook wakker geworden en ze mocht alvast alleen naar beneden van me. Al glunderend liep ze de trap af.

Tien tellen later riep ze naar boven:

“Mama!!!! Je moet echt ff naar beneden komen!!”

Wat bleek nou; onze poes had juist die dag besloten om ons eens te verwennen en een cadeautje mee te brengen. De vloer van de woonkamer lag bezaaid met veertjes en precies voor de deur lag een lief klein vogeltje.

Die arme meid was zich rot geschrokken. Ik eigenlijk ook wel, dat doet ie anders nóóit! We waren in ieder geval goed wakker in ene. Tja, en toen moest de meidenvader toch ook echt z’n bed uit. Want wat veertjes opvegen wil ik best doen, maar dooie beesten in de kliko gooien vind ik dus echt een mannentaak.

 

 

Hoe gaat dat bij jullie op de weekendochtenden?

Oh nooooo….. kind kwijt

Na een super geslaagd kerstdiner op school van de week, had ik de schrik van m’n leven. Ik was een kind kwijt!

Bizar hoe snel dat gaat en hoe je in paniek raakt. Ik stond met de tweeling naast me en pak even één van de jassen uit een jassenzak. Ik kijk naast me en ze zijn alle twee weg. Ik speur wat in de rondte en zie één van de twee door de deur van buiten naar binnen komen. Ze was zeker in door de menigte van ouders en kinderen die kerstvakantie gingen vieren, mee naar buiten gevoerd in de gauwigheid. Gelukkig kwam ze weer naar binnen. Maar waar was die ander nou?

kind kwijt

Omdat ‘de meidenvader’ met de grote meiden net aankwam door de gang en geen kleintje was tegen gekomen én omdat dat andere kleintje dus naar buiten was gegaan, verwachtte ik dat het vermiste deel van de tweeling ook buiten te vinden was. Ik scande snel het schoolplein, keek de weg naar de auto na, speurde de sloot af op bellen en rimpels in het water. Maar zo snel zou het toch niet gaan? En er waren zoveel mensen rond de school, dat zou iemand toch wel opvallen? Bovendien is ze nog wel klein, maar ze zou toch niet zomaar in haar eentje zonder jas buiten in de rondte gaan lopen? Ik wist het gewoon even niet meer, kreeg steeds meer paniek en de voorbeelden waarin situaties als dit wél verkeerd afliepen schoten door m’n hoofd. Ook werd ik helemaal ongerust of een Amber-alert wel serieus genomen werd, als het kind in kwestie ook daadwerkelijk zo heette… Waar je al niet aan denkt op zo’n moment.

Naar binnen dan maar weer. Gelukkig liep ik daar tegen een hele lieve juf op die mij meteen serieus ging helpen. Wat ontzettend fijn. Ik keek op de wc’s, was ze misschien terug naar haar klas? Maar nee hoor, ik vond haar in de klas van een grote zus, druk babbelend tegen de juf daar. Opluchting alom. En die kleine was zich van geen kwaad bewust, was helemaal vol van de geweldige kerstavond die ze zojuist op school had gehad en toen ik door m’n knieën zakte en tegen haar zei dat ik echt verschrikkelijk ongerust was geweest, kwam dat echt totáál niet aan; ze ging vrolijk verder met vertellen. Het past ook helemaal bij haar, natúúrlijk stond ze weer ergens te ouwehoeren, dat doet ze toch altijd.. Maar in de paniek leek het te simpel om uit te gaan van het voorspelbare, denk ik.

Wat was er nou gebeurd in die paar minuten? Eigenlijk helemaal niks dus. Maar in mijn hoofd was er werkelijk van alles gebeurd! Wat kan je jezelf gek maken zeg, ik moest er echt van bijkomen. En ik huil niet, doe ik gewoon niet aan, maar toen ik haar terug vond stonden de tránen in m’n ogen. Wat een aanstellerij. Nu ben ik bijna 9 jaar moeder, maar ik sta er nog steeds versteld van wat dat moeder zijn met je doet.

En meid#2 blijkt net zo’n stresskip als ik, ze was helemaal verdrietig van het voorval: “Als we haar niet hadden gevonden had ik haar nooit meer gezien…” De rest van de avond wilde ze ook de hele tijd met haar kleine zus knuffelen. Wat verschrikkelijk schattig he? Traumatisch, maar schattig.

Ben jij je kind wel eens kwijt geraakt? En veranderde jij ook in zo’n irrationele emotionele wacko-moeder?

 

 

 

 

 

Kersthaar deel 2

kersthaar

En hoe vind je deze dan??!!

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

Gister waren de kinderen plotseling vrij! Tijdens het tandenpoetsen hoorde ik een berichtje binnenkomen op m’n telefoon, maar ik had eigenlijk niet echt tijd om te kijken. Toen we op het punt stonden om weg te gaan, ze waren net hun schoenen aan het aantrekken, keek ik even snel op mijn telefoon en zag dat het bericht van school was: vanwege een storing was er geen licht en verwarming en alle kinderen mochten dus thuis blijven!

Hoewel 3/4 van de meiden school hartstikke leuk vindt, waren ze allemaal helemaal door dolle van dit bericht. Nog sorry voor het lawaai buren…. Het is ook geweldig dit soort berichten toch, heerlijk als het lekker allemaal anders loopt dan gepland. We hadden gewoon een hele dag waarin we konden doen wat we wilden. De meiden stortten zich direct op de mandarijnen die ik voor ze had in gepakt en gingen de dag even rustig beginnen met een kerstfilmpie. Op dit soort momenten is het wel erg fijn om thuis te zijn voor de kinderen, ik had geen idee hoe je dit zou moeten oplossen als je allebei werkt, maar het was iedereen toch gelukt las ik in een schoolmail. Knap hoor.

Nou, leuk zo’n dag ‘waarin we konden doen wat we wilden’…. Bleek dat de meiden alleen maar tv wilden kijken en ze vroegen om de 5 minuten om wat te eten… Na de film ging de tv dus uit en besloot ik, ondanks een hoop gezucht, gesteun en ge-ikwilniet, naar het tuincentrum te gaan met ze. Na wat gegoogle was dat het best wat ik kon verzinnen op een regenachtige maandag. Wordt hartstikke leuk, zei ik, het is daar allemaal heel mooi versierd én er is een springkussen! Toen hadden ze plotseling wel zin. En toen stonden we daar, zag het springkussen er zo uit…

kersthaar

ZEIKNAT! Niet een beetje druppeltjes dat je kon zeggen, niet zeuren gewoon gaan natte sokken zijn zo erg nog niet, nee gewoon echt onbegaanbaar. Meer een wildwaterbaan zeg maar. Dit was funest voor de stemming , want ‘je had toch beloofd dat we op het springkussen konden‘ 🤦‍♀️. Ik vond die spontane dag vrij steeds minder leuk. En hoewel de kleintjes nog wel onder de in druk waren van alle lichtjes en versiersels, hielden de grootjes hun bokkenpruiken op wilden zo snel mogelijk weer naar huis. Top.

Thuis aangekomen werd het toch nog gezellig, hebben ze heerlijk met elkaar gespeeld en de hele dag in verkleedkleding rondgehuppeld. Ik wilde eigenlijk nog met ze weg, de deur uit, want ik kan niet zo goed tegen de hele dag thuis, maar de meiden gaven hun unanieme veto. Het zou me ook wel erg veel energie kosten om ze allemaal weer een beetje fatsoenlijk aangekleed te krijgen, dus ik legde me er maar bij neer. Wow, dat klinkt lui, maar ik weet zeker dat je me begrijpt als je in een vergelijkbaar schuitje zit. Nou, we hadden tijd genoeg in ieder geval om nog een kerstkapseltje uit te proberen.  En wat voor één 😀


Een kerstboom op je hoofd!

kersthaar

Voor dit kapsel verstop je iets, in de vorm van een kerstboom, in het haar. Het beste kun je een plastic fles(je) gebruiken, waar je de onderkant van afknipt. Op deze manier glijdt ie minder snel van het hoofd af én je kunt de batterijtjes van je lichtsnoertje er in verstoppen! Ja, ja, helemaal mijn eigen uitvinding *schouderklopje* 🤣 Ik bond steeds maar delen van het haar (ipv het hele haar in één keer) om het flesje, omdat ik het idee had dat het dan steviger was en omdat je nog een beetje kunt corrigeren als de boom scheef komt te staan. Toen het eenmaal zat heb ik nog twee elastieken, in de kleur van het haar, om de boom gebonden, voor de stevigheid. Vervolgens moet je alleen nog even de boom optuigen en klaar is het uitbundige feestkapsel 😀

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

Persoonlijk vind ik het haar geweldig staan, maar je moet het maar net durven natuurlijk. Is het iets voor jou of je dochter?

 

 

Klik hier om 3 andere kerstkapselprobeersels te bekijken.

 

Kersthaar deel 1

Ik vertelde eerder al niet echt een keukenprinses te zijn. Om mij heen zijn mensen al druk in de weer met gerechten voor het kerstdiner, in ieder geval met het verzinnen er van. Voor ons kerstdiner met de familie neem ik de satésaus mee… Zegt genoeg toch.

Maar waar ik wél enthousiast over kan worden is: haar! Ik vind het sowieso leuk om het haar van mijn meiden te doen, maar ze willen daar nooit zo lang voor stil zitten. Dus ik moet gewoon heel snel zijn of het wordt toch al snel iets simpels. Met kerst vinden zij het zelf echter ook wel leuk om er een beetje aandacht aan te besteden. De outfitjes hebben ze zelf al klaar gelegd (lees: gewoon alles wat glitters heeft uit de kast gerukt) en ze vroegen zo waar of ik nog ideeën had voor een leuk kerstkapseltje!

Ik ging op instagram zoeken en vond zó veel leuks! Afgelopen weekend wilde ik een aantal kapseltjes bij mijn meiden uitproberen, maar de sneeuw gooide wat roet in het eten, want sneeuwballen gooien had natuurlijk prioriteit! Aan drie kapseltjes zijn we toe gekomen, dus die ga ik hier eens even laten zien. Maar er is nog zoveel leuks uit te proberen, dat jullie zeker nog wel een Kersthaar deel 2 en misschien ook nog we een Kersthaar deel 3 kunnen verwachten. Ligt er even aan hoeveel zin de meiden nog hebben om proefkonijn te zijn 🙂

1 – Het rendier

Kapseltje 1 is een rendier, is ie cute of niet?!

kersthaar

Het is heel simpel te maken, je maakt gewoon een knotje met een haardonut en de accessoires maken het tot een rendier. Dit zijn de spulletjes die ik er voor heb gebruikt:

Ik liep bij de Zeeman toevallig tegen zo’n gewei aan, maar je kunt het natuurlijk ook maken van datzelfde spul als waar ik het neusje van gemaakt heb. En wiebeloogjes zou hier ook wel heel leuk bij zijn, maar die kon ik niet vinden. Ik heb nu gewoon twee oogjes op wit karton getekend en met een schuifspeldje in het knotje gespeld. Ook wel prima vond ik..

2 – Vlechten met lint

kersthaar       

kersthaar

Dit tweede kapseltje zijn twee vlechten (vanuit twee staarten) met cadeaulint, versierd met strikjes van de Action. Hoe ik vlechten met lint moest maken wist ik nog niet eerder, want je vlecht dus eigenlijk met vijf strengen, drie van haar en twee van lint. Ik vond het wel een beetje lastig maar toen ik het eenmaal doorhad was het goed te doen. Ik vind het echt supermooi zo’n vlecht met lint, helemaal wanneer je de vlecht een beetje breder maakt door de lussen lichtjes uit elkaar te trekken. Wanneer je op youtube zoekt naar ‘5 strand braid ribbon‘, dan vind je een hoop filmpjes waarmee je dit makkelijk onder de knie kan krijgen.

3 – Vijf strengen vlecht met glitterdraad

Toen ik het eenmaal kon, wilde ik nog wel even doorvlechten op deze manier, maar dit keer probeerde ik dit met een ‘opvlecht’. Cadeaulint, zoals ik bij het vorige kapseltje gebruikte, is wel wat stug, dus je kunt misschien beter kiezen voor een zachte draad, lint of misschien is een slinger wel hartstikke leuk!

Ik gebruikte dit glitterdraad, dat ik kocht bij de Action:

kersthaar
De glitter zie je niet echt op de foto he? Nou zit er echt in hoor…

En dit was het resultaat:

kersthaar

kersthaar

 

En dat was het voor nu. Bij ons is het rendier wel populair en ik weet zeker dat in ieder geval één van de tweelingmeiden dat kapseltje zal hebben op ons kerstdiner. De grote meiden willen echter nog wat andere dingen proberen. Zoals ik zei: wordt vervolgd 🙂

Welk kapseltje is jouw favoriet?

 

 

Wanneer vertel je de waarheid over sinterklaas?

De titel van dit stukje doet je misschien verwachten dat ik nu op de proppen kom met tips met hoe je je kind het beste de waarheid kunt vertellen over sinterklaas, zonder dat dit al te traumatisch gaat worden. Nou dat ga ik niet doen, ik heb het zelf namelijk gruwelijk verpest bij dochter nummer 2.

Misschien irriteert het je, een bericht over sinterklaas, terwijl ie gewoon al weer lekker terug is naar zijn ‘eige land’. Snap ik, ik ben daar ook altijd heel blij om. Ik vind het namelijk gewoon een stom feest. Hoezo? Nou ja, dat racisme en dat liegen enzo. Maar goed, je hebt kinderen en hobbelt er maar een beetje in mee. Dit is ook onderdeel van mijn antipathie, maar goed ik hou er over op 🙂 .

Ik heb het toneelstuk dus nooit heel fanatiek mee gespeeld. Wanneer er mij door de kinderen vragen gesteld werden over sinterklaas was ik altijd een beetje vaag “Nou, dat zou je echt eens aan hem zelf moeten vragen..” of “Wat denk je zelf?“. Dochter nummer 2 heeft vaak nogal snel iets door en ik had er echt mijn handen voor in het vuur durven steken dat zij al lang wist hoe dat zat met sinterklaas. Ik vond eigenlijk dat ik haar intelligentie een beetje ondermijnde door het niet te vertellen. Dus toen zij bij het uitpakken van een schoencadeautje een beetje wild werd, want dit was toch niet wat ze wilde en waarom kreeg ze deze nou niet in het rood en blablabla – weet ik veel – driftbui, dacht ik echt: ja hallo, wie neemt wie hier nou in de maling? Dus ik zei ik: “Maar madam, je weet toch wel wie die cadeautjes in je schoen heeft gestopt?”

Ze zette grote ogen op: “Jij?”. “Ja, natuurlijk“. En toen zag ik aan haar gezicht dat ze nog helemaal van niks had geweten! Wat een blunder!

“Heeft hij dan al die tijd tegen mij gelogen??!!!”

Oeps… Hoe ging ik dit nou weer fiksen? Dus zei ik maar oké, laten we dit maar ff inwerken, maak je geen zorgen, het feest blijft hetzelfde, je krijgt nog altijd cadeaus en snoep enzo, en we hebben het er nog wel eens over, als je vragen hebt kom je maar bij me. Nou dat vond ze wel prima. (‘Heeft híj al die tijd tegen me gelogen’ dus hè. Ik had verwacht dat ze zou zeggen ‘heb jíj al die tijd tegen me gelogen’. Dat viel weer mee, ik denk toch dat dat het gevolg is van die vage antwoorden van me 😉 . )

Die avond was het al een beetje bezonken geloof ik. Toen zei ze tegen haar kleine zusjes: “Zullen we vanavond onze schoen zetten? Dan doet sinterklaas er vast wat in *met een hele dikke opvallende knipoog naar mij*“. Gelijk misbruik maken van de situatie, gelijk had ze 😂

Een paar avonden later vroeg ze: “Krijg ik dan met pakjesavond ook de cadeautjes van jullie?” Daar komt ie weer: “Wat denk jij?”. Ze dacht van wel, en zo kwam er een eind aan haar gelovige periode. Ik zei nog dat het me speet dat ik het al verteld had en dat ik dacht dat ze het al lang wist. Ze dacht er eens even over na en zei toen ook verbaasd:

Geeft niks hoor mam, ik weet ook eigenlijk altijd alles al wel, maar dit wist ik dus echt ff mooi niet. 🙂

Vond ik nogal cute.

Maar om terug te komen op mijn vraag, wanneer vertel je je kind de waarheid over sinterklaas? Nou dus vooral niet in de sinterklaastijd en niet wanneer ze net even lekker een kinderlijke kortsluiting hebben in hun bovenkamer 🤔

Geen zorgen overigens hoor, met de dame in kwestie gaat het prima, ze heeft een gezellige sinterklaas gehad. Geen trauma ook denk ik, maar ik ga het bij de tweeling toch weer even anders aan gaan pakken 🙂

Intekenlijsten voor het kerstdiner

Vanmorgen was de dag dat de intekenlijsten voor het kerstdiner bij de lokalen hingen. Je kunt je afvragen waarom dat nou zo’n big deal is, maar voor mij (die niet echt kan en wil koken) is het toch wel belangrijk dat ik er een beetje snel bij ben zodat ik even snel iets makkelijks op die lijst kan zetten. Ik vind het nou eenmaal leuker om me bezig te houden met glitterjurken en mooie kerstkapseltjes, dan met me uitsloven met eten. Ieder z’n ding.

Vorig jaar had ik me er helemáál makkelijk van afgemaakt. Ik heb ze toen gewoon een kerststol meegegeven. Ik lachte heerlijk in mijn vuistje toen ik de moeders op het schoolplein zich hoorde beklagen over hoeveel gehaktballetjes ze nog moesten draaien en zich druk hoorde maken over hoe ze de muffins zouden vervoeren zonder de topping te beschadigen. Ideale oplossing dus die kerststol vond ik, maar de kinderen dachten daar anders over. Vorige maand begon het al: “Je moet wel echt wat máken he, voor het kerstdiner, dat zegt juf.

Als juf het zegt…. Worstenbroodjes dan maar. Dan kan je ze zelf een knakworstje in croissantdeeg laten rollen en klaar ben je. Kind reuze trots en minimale inspanning. Maar dan moet je dus wel op tijd voor die lijst staan.

En daar ging het vanmorgen mis. Wij zijn altijd flink op tijd in de benen ’s ochtends. Alle mogelijke problemen zijn wel ingecalculeerd; vervelende randjes in sokken die driftbuien opleveren, omgevallen bekers waardoor er nieuwe droge kleren aangetrokken moeten worden, kwijt geraakte broodtrommels die voor dikke paniek zorgen, het maakt allemaal niet uit, het moet wel heel raar lopen willen we niet op tijd komen. Maar juist op de dag dat ik extra vroeg wilde zijn, liep het even anders.

We gingen met de auto in plaats van de fiets, want er heeft er een een feestje vanmiddag. En toen we geparkeerd waren deed een grote zus die naast mij op de passagiersstoel had gezeten, heel lief de deur open voor een kleine zus die op de achterbank zat. En toen gebeurde het: die kleine meid valt met zitverhoger en al uit de auto! En we hebben echt een hoge auto. Huilen, huilen, huilen natuurlijk. En de grote meiden, die het zagen gebeuren, riepen ook dat ze verschikkelijk KEIHARD op haar hoofd op de tegels was gevallen! Echte meiden he: drama, heisa en alles heel erg. Daar ben ik zelf ook nogal gevoelig voor en raakte ook wel een beetje in de stress eerlijk gezegd. Maar goed, ze deed het nog, ze had geen schrammen of bulten, was na het huilen weer helemaal zichzelf, dus ik denk dat het toch wel een beetje mee gevallen is (ff afkloppen).

Maar door dit tafereeltje was ik dus mooi te laat bij een van de intekenlijsten! Daar stond al 3x worstenbroodjes op… Balen. Ik dacht fijn in één keer voor alle 4 de klassen hetzelfde te maken, maar helaas.  Nu wordt het 3 x 30 worstenbroodjes en 1 x 30 ????? Iemand suggesties? Iets makkelijk dus aub 🙂

Oh nee daar is ie weer… Flip de beer

Hoewel mijn dochter het helemaal geweldig vond, was ik alles behalve amused toen één van mijn kleuters afgelopen vrijdag Flip de Beer mee naar huis mocht nemen. Sowieso was het lastig dat één kleuter heel blij was (want die had Flip) en eentje heel verdrietig (want die had Flip niet). Zo leuk joh, je tweeling in verschillende klassen 😉 . Maar verder ben ik eigenlijk ook geen fan van Flip.

Allereerst vind ik Flip vies! Hoe vaak we kleuters ook in bad toen, het zijn nou eenmaal niet de meest hygiënische wezens. Bovendien komt hij overal.. Ik word er gewoon een beetje smetvrezerig van. Gelukkig had ik juf haar neus al zien ophalen en horen zeggen dat Flip echt eerst even in bad moest, toen mijn dochter weinig subtiel zei: “Ehhh juf, ik heb Flip nog nooit mee naar huis gehad hoor.” Dus dit keer rook Flip héérlijk naar wasverzachter; dat viel weer mee.

Ten tweede is het zo dat als Flip er is, het over is met de rust. Dan moet je namelijk iets gaan doen… Echt iets gaan doen, iets gaan ondernemen en ‘spannende avonturen beleven’. Wanneer de vorige kinderen met Flip naar de camping zijn geweest, naar de Efteling of naar de bioscoop, is het een beetje saai wanneer wij alleen maar boodschappen gaan doen en met het playmobil gaan spelen. Althans, dat vind mijn dochter. En hoewel ik zeg dat we Flip een groot plezier doen door hem een beetje tot rust te laten komen bij ons thuis, ze wil wel wat te vertellen hebben in de klas natuurlijk. Dus én je moet echt wat van je weekend maken én je hebt zelf nog een knutselopdrachtje voor de zondagavond, want er moet nog wel een spannend verhaal, een uitgeprinte foto en een tekening in het schriftje van Flip.

Ook vind ik het nog al een verantwoordelijkheid, de zorg voor zo’n beer. Het zit namelijk zo: toen de oudste Flip voor het eerst mee naar huis mocht nemen, namen we hem overal mee naar toe. En toen… ik durf het bijna niet te vertellen… ben ik Flip kwijt geraakt bij zwemles… Enorme drama natuurlijk! Zouden we Flip ooit weer terug vinden? Wat als ie te water was geraakt? Wat als ie meegenomen was door een ander kind? Hoe boos zou juf zijn en zou mijn dochter het me ooit weer vergeven? Maar het kwam goed! Wonder boven wonder hebben we hem terug gevonden, maar je begrijpt de schrik zat er flink in. Dat gebeurt ons geen tweede keer. En wij raken altijd alles kwijt, dus ik word ook niet zo blij van de accessoires die Flip tegenwoordig meeneemt. Een tandenborsteltje (z’n berenmond kan geeneens open..), een rugzakje, een knuffeltje, verschillende setjes kleding… Alleen maar spul dat kwijt kan in mijn ogen.

Vandaar ook dat ik afgelopen maandagochtend de koffer van Flip even ging controleren om te zien of alles er wel in zat. En wat denk je? Tot mijn schrik zat er maar één laarsje en één schoentje in, dat kon niet kloppen! Jammer genoeg kwam ik er pas rond 8 uur achter, dus na woest een aantal speelgoedmanden overhoop te hebben gehaald, gaf ik de hoop op en moest Flip die dag met één laars en één gymp naar school moest (allebei linker exemplaren). ‘Manlief’ zei nog dat er misschien maar één laars en één schoen in zijn koffer had gezeten, maar ik zag dat gewoon als een slap excuus om niet mee te hoeven zoeken, ik bedoel: wie geeft zijn beer nou twee verschillende linker schoenen mee?

Dus toen ik maandagochtend met mijn dochter in de klas kwam zei ik al stotterend en blozend: “Eh… we hebben goed voor Flip gezorgd… maarrrrrr we zijn wel zijn schoentjes kwijtgeraakt. Maar ik ga ze gelijk zoeken en zorg er voor dat ze er morgen weer zijn. Sorry juf…” En toen wees juf naar de Sinterklaastafel.

Daar stond zowel een rechter laarsje als een rechter gymp, die had Flip alvast mogen zetten voor Sinterklaas. Nou ja, gelukkig was de boel weer compleet. De kleine meid was zo trots als een pauw dat Flip bij haar had gelogeerd en dat ze wat mocht vertellen in de kring. En weet je wat nou het mooie is.. ik verwacht dat het niet lang meer duurt totdat ons andere kleutertje aan de beurt is, dan komt Flip gezellig weer bij ons… 🤔

 

Lekker een beetje aangedikt natuurlijk, maar enigszins herkenbaar? Of zijn jullie juist dól op Flip?

De tweeling naar de basisschool: bij elkaar in de klas of apart?

Al voor dat ze überhaupt geboren waren dacht ik er over na; moet een tweeling nou bij elkaar in de klas als ze naar school gaan, of haal je ze juist uit elkaar?

Uit elkaar! dacht ik toen. Zonder twijfel. Ze moesten zich optimaal kunnen ontwikkelen als individu tenslotte. Bovendien leek het mij voor de kinderen heel irritant om door de buiten wereld alsmaar gezien te worden als ‘de tweeling’ en elke dag opnieuw weer te moeten vertellen wie je nou eigenlijk bent. Ik zou ze dan ook nooit dezelfde kleren aantrekken en vooral hun eigen interesses laten ontwikkelen.

Tja… en dan worden ze geboren en dan is het allemaal niet meer zo zwart/wit. Dan ontdek je dat die twee kindjes naast hun eigen identiteit ook nog hun eigen tweeling-identiteit hebben. Dat ze toch echt sneller in slaap vallen als ze bij elkaar in bed liggen bijvoorbeeld. En dat je aan de reactie van de ene zus kunt zien of de andere zus zich aanstelt of écht pijn heeft als ze huilt. Het is iedere dag weer bijzonder om een tweeling van dichtbij mee te maken.

Die haal je toch niet uit elkaar als ze naar school moeten? Dan moesten ze in plaats van alleen maar afscheid nemen van hun moeder ook nog afscheid nemen van hun zus, hun andere helft, als ze ’s ochtends de klas in zouden gaan. Ze waren nog nooit zonder elkaar geweest. En dan in ene in een vreemde omgeving aan je lot overgeleverd, zonder zus! Ik vond het echt pijnlijk als ik er alleen maar aan dacht.

En toen ging ik googlen en rondneuzen op tweelingsites. Daar vond ik eigenlijk voornamelijk bewijzen dat het goed is om je tweeling bij elkaar in de klas te doen. En dan met name voor eeneiige tweeling meisjes. Zie je wel.. Ze moeten bij elkaar, dacht ik toen.

Maar toen de keuze echt gemaakt moest gaan worden, gingen we er weer eens serieus over nadenken. In plaats van verhalen van andere tweelingouders en uitslagen van onderzoeken naar dit onderwerp keken we juist eens naar onze eigen tweeling, wat zou voor hen nou het beste zijn?

Ze waren duidelijk gek op elkaar, maar werden ook wel eens gek ván elkaar. Ze speelden graag met elkaar, maar op de peuterspeelzaal ook heel vaak juist met andere kindjes. Ze waren allebei behoorlijk zelfverzekerd, waren niet snel verlegen, maakten makkelijk contact met volwassenen en andere kinderen en konden goed duidelijk maken wat ze wilden (of juist niet). En we hadden het idee dat ze zónder elkaar eigenlijk ook helemaal oké waren.

Hoewel het wel een beetje voelde als een tegennatuurlijke beslissing, kozen wij er dus toch voor om ze uit elkaar te halen. Want om ze nou bij elkaar in de klas te doen omdat ík me er anders zo ongemakkelijk bij voelde, dat leek me niet zo’n goed idee.

Gelukkig pakte het heel goed uit, geen moment hebben ze er moeite mee gehad, er is geen traan om gelaten (die van mij tellen niet mee). Die bijzondere tweelingband hebben ze toch wel, daar kan niets tussen komen. En ik vind het wel heel fijn dat ze ervaren dat ze samen sterk staan, maar dat ze het in hun eentje ook prima redden.

Onlangs had ik de eerste oudergesprekken met de juffen. En hoewel ik, als typische eeneiige tweelingmoeder geloof ik, natuurlijk roep dat ze zóveel van elkaar verschillen qua persoonlijkheid, had ik toch twee soortgelijke gesprekken met de juffen. Het zijn allebei sociale, enthousiaste meiden die de hele dag door babbelen (pff vertel mij wat 😂).

Ik geloof wel dat ze elkaar vaak tegen komen op de wc, ze plassen tenslotte nog bijna altijd synchroon ❤

Ik zet dit verhaal online omdat ik weet dat het voor veel tweelingouders een moeilijke keuze is. En hoewel ik eigenlijk het verhaal van een tweeling bij elkaar, met zijn tweeën tegen de rest van de wereld, een romantischer plaatje vind, is uit elkaar toch ook gewoon een optie.

Dit soort keuzes blijft natuurlijk lastig, je wil tenslotte geen verkeerde beslissingen nemen. Ík hoor ze in mijn hoofd bijvoorbeeld al zeggen: “Dat had je nooit moeten doen mama, dat was zo’n traumatische ervaring!” als ze later groot zijn 😂. Maar ik heb nu bewijs dat ik er in ieder geval over nagedacht heb 😉 .

Ik kwam van het weekend trouwens een eeneiige meisjes tweeling tegen, van een jaar of 25, die met z’n tweeën lekker uit eten ging (hoe schattig?!). En ik kon me niet bedwingen en vroeg of zíj nou bij elkaar in de klas hadden gezeten of niet. Ze keken elkaar eens aan… “Ik geloof het niet toch?” vroeg de één toen aan de ander.

Dus kan je nagaan! Wij maar stressen over die ‘lastige’ beslissingen en zij weten het gewoon niet eens meer 😊

Wat vind jij, moet een tweeling bij elkaar in de klas of juist niet?

Wat doet een thuisblijfmoeder met basisschool kinderen de hele dag?

*

Hoi allemaal!

Wat leuk die reacties op mijn eerste blog, hartstikke leuk om te weten dat jullie benieuwd zijn naar mijn verhalen.

Eén van de ideeën die werd geopperd naar aanleiding van die eerste blog was: vertel nou eens wat je zo de hele dag doet als de kinderen naar school zijn. Dat vond ik wel een goeie, want dat ben ik dus ook nog volop aan het uitvinden.

De afgelopen jaren heb ik nooit veel uren gewerkt, maar op dit moment werk ik helemaal niet. De verwachting was dan ook, dat ik met alle kinderen naar de basisschool, zeeën van tijd zou hebben en volledig zen door het leven zou gaan. Mwah… valt tegen! Ik had verwacht elke dag te gaan sporten, boeken te gaan lezen en met een volledig afgestreept lijstje met een nog warme koffie op mijn eigen bank zou gaan zitten. Maar daar komt het dus eigenlijk helemaal niet van.

De tweeling gaat sinds de zomervakantie naar school. De eerste drie weken heb ik in die kindloze 6 uur bijna non-stop in de sportschool op de loopband gestaan. (De reden daarvoor was dat we daarna voor 3 weken met de tweeling naar Sardinië gingen voor opnames van Nieuwe Buren 4. Waar het bikini-weer was. En nee, die drie weken loopband waren (net 😉 ) niet genoeg, maar dat mocht de pret niet drukken.) Die drie weken ben ik lekker sportief bezig geweest in ieder geval.

Toen we uit Sardinië kwamen was het herfstvakantie en toen heb ik vooral de grote meiden plat geknuffeld. De afgelopen weken, waarin ze weer allemaal naar school gingen, ben ik voornamelijk aan het opruimen en schoon maken geweest. Niks voor mij. Maar áls ik dan begin met ruimen word ik wel een beetje extremistisch, dan moet ieder laatje op zijn kop en elk mandje georganiseerd.

Ik snapte mensen die dingen zeiden als: ‘vrijdag ga ik mijn huis doen’ of ‘zondag ga ik wasjes draaien’** echt helemaal niet. Die dingen doe je toch gewoon even tussendoor, dacht ik? Een omgevallen pot strijkkralen was bij mij een mooie aanleiding om eens te gaan stofzuigen en als er een beker optimel opkieperde (optimel is het ergste….) was ik ook echt niet te beroerd om te gaan dweilen. Een wasje gooide ik er in als ik toevallig naar zolder moest. Maar nu ik een soort huishoudmanie heb snap ik het wel; het is eigenlijk behoorlijk veel werk om zo’n huis een beetje lekker bewoonbaar te houden. Helemaal wanneer er in dat huis 6 sloddervossen wonen. En het houdt maar niet op en elke dag kun je opnieuw beginnen. Behoorlijk frustrerend en mijn hobby is het dus niet. Maarrr, klein pluspuntje: waar een paar sokken zoeken me voorheen 15 minuten kostte én een hoop gevloek, pak ik ze nu simpelweg uit het daarvoor bestemde mandje. Voelt heel volwassen.

Ik zou wel graag weer willen werken hoor. Om het gevoel te hebben iets nuttigs te doen (hier mag op gereageerd worden 😉 ), om iets anders te doen dan schoonmaken, maar vooral ook om een wat geld te verdienen! Want waar een peutertweeling echt geweldig is om een beetje te besparen (je durft simpelweg niet naar een winkel), vliegt het geld eruit in deze situatie. Na jaren niet echt te hebben geshopt, haal ik de schade flink in. Heerlijk.

Iets anders waar ik nu weer tijd voor heb is paardrijden. Ik raad het alle ex-paardenmeisjes aan om weer te beginnen. Je weet wat ze zeggen: Een uurtje paardrijden a day keeps de psychiater away. Maar een uurtje in de week werkt ook.

Dus tja, wat doet een thuisblijfmoeder zoal als de kindjes naar school zijn? Ik kan er niet eens echt een antwoord opgeven. Een combi tussen huishouden, gezinsmanagen en genieten van de alleen-tijd ofzo. Wanneer ik het uitgevogeld heb, kom ik er op terug, maar ik vind dat ik daar, na die uitputtende 4 jaar, best even de tijd voor mag nemen.

Wat doe jij zoal wanneer de kinderen naar school zijn?

*De afbeelding hierboven is maar een grapje natuurlijk. Hoewel ik inmiddels wel al bij level 466 ben….. 🤔

**nee, die snap ik eigenlijk nog steeds niet. Alsof je naast die wasmachine blijft zitten?

Hoi, daar ben ik (weer)!

Hoi!

Hoewel dit eerste bericht waarschijnlijk alleen maar gelezen wordt door een handjevol mensen uit mijn ‘inner circle’, vind ik dat ik wel zou moeten beginnen met me even voor te stellen..

Nou dit ben ik:

Of ik er ook in het echt zo uit zie? Nee. Hier kwam ik net van de kapper die 5 uur met mij bezig was geweest en kijk ik door het tegenlicht soort van zwoel (ofzo). Maar hej, vind het best een goede foto…

 

Mijn naam is Liselotte, ik ben 36 jaar (omg….) en woon Almere. Ben getrouwd en heb vier dochters. Vier??! Yep. Onze verrassingsderde was een tweeling, dus dan heb je plotsklaps wat ze noemen een ‘groot gezin’.

Die verrassingstweeling is nu vier jaar, dus van die schrik zijn we inmiddels wel bekomen. We zijn dit jaar verhuisd naar een huis waar we, na maandenlang verbouwen, hartstikke blij mee zijn. Alle kids zijn gezond en happy (hoop ik, ja geloof ik wel) en zitten nu dus op de basisschool mét een continurooster (halleluja). De boel loopt echt op rolletjes zou je kunnen zeggen!

Tja, en daar kan ik dus niet zo goed tegen he, daar wórd ik me toch een partij onrustig van, al die ‘rust’.  Want ik heb wel wat te doen hoor…(opruimen/uitruimen/schoonmaken/wassen/strijken/de buitenboel schilderen/ boodschappen doen/cadeautjes kopen/m’n boek uitlezen/helpen op school/naar de dokter met de ene/ naar zwemles met de ander/ sporten/ solliciteren (?) en blablabladiebla) maar daar heb ik eigenlijk allemaal niet zo heel erg veel zin…

Vandaar dus dat ik jullie maar weer eens ga lastig vallen met mijn verhaaltjes. Dat deed ik een tijdje geleden inderdaad al op love4pink.nl, maar die site heb ik onlangs opgedoekt. Er stond te veel op wat ik eigenlijk stom vond…

Demeidenmoeder klinkt al beter dan love4pink toch? Lekker bescheiden wel met dat lidwoord.

Maar ik moet zeggen, soms vóel ik me ook wel een pro hoor! Met zwemles bijvoorbeeld. Waar ik met dochter nummer 1 met een knalrode kop en klotsende oksels in een veels te warm en veels te drukke kleedruimte bijna dood ging van ellende bij het afdrogen en omkleden van die kleine bibberende kleuter, doe ik dat nu met de tweeling gewoon met twee vingers in die Nase. Echt. Sommige dingen worden zo veel makkelijker.

Maar zeker ook nog meer dan genoeg gestuntel en geblunder hier, hoor. Dat zal ik even illustreren aan de hand van een schoolwerkje dat ik gister uit een rugtasje haalde:

Dus…. Dat bedoel ik. Genoeg blogmateriaal in ieder geval, over succesverhalen maar zeker ook over gestuntel. Die zijn stiekem ook het leukst toch? Of hebben jullie nog onderwerpen waar je graag over zou willen lezen hier? Laat het me weten in de reacties ajb.

Benieuwd naar mijn verhalen? Ook nog steeds als ik je vertel dat ik pro vaccineren en anti zwarte piet ben? Nou, wat leuk! Dan kun je me volgen op Facebook, instagram en twitter.

Doei!