Oh nee daar is ie weer… Flip de beer

Hoewel mijn dochter het helemaal geweldig vond, was ik alles behalve amused toen één van mijn kleuters afgelopen vrijdag Flip de Beer mee naar huis mocht nemen. Sowieso was het lastig dat één kleuter heel blij was (want die had Flip) en eentje heel verdrietig (want die had Flip niet). Zo leuk joh, je tweeling in verschillende klassen 😉 . Maar verder ben ik eigenlijk ook geen fan van Flip.

Allereerst vind ik Flip vies! Hoe vaak we kleuters ook in bad toen, het zijn nou eenmaal niet de meest hygiënische wezens. Bovendien komt hij overal.. Ik word er gewoon een beetje smetvrezerig van. Gelukkig had ik juf haar neus al zien ophalen en horen zeggen dat Flip echt eerst even in bad moest, toen mijn dochter weinig subtiel zei: “Ehhh juf, ik heb Flip nog nooit mee naar huis gehad hoor.” Dus dit keer rook Flip héérlijk naar wasverzachter; dat viel weer mee.

Ten tweede is het zo dat als Flip er is, het over is met de rust. Dan moet je namelijk iets gaan doen… Echt iets gaan doen, iets gaan ondernemen en ‘spannende avonturen beleven’. Wanneer de vorige kinderen met Flip naar de camping zijn geweest, naar de Efteling of naar de bioscoop, is het een beetje saai wanneer wij alleen maar boodschappen gaan doen en met het playmobil gaan spelen. Althans, dat vind mijn dochter. En hoewel ik zeg dat we Flip een groot plezier doen door hem een beetje tot rust te laten komen bij ons thuis, ze wil wel wat te vertellen hebben in de klas natuurlijk. Dus én je moet echt wat van je weekend maken én je hebt zelf nog een knutselopdrachtje voor de zondagavond, want er moet nog wel een spannend verhaal, een uitgeprinte foto en een tekening in het schriftje van Flip.

Ook vind ik het nog al een verantwoordelijkheid, de zorg voor zo’n beer. Het zit namelijk zo: toen de oudste Flip voor het eerst mee naar huis mocht nemen, namen we hem overal mee naar toe. En toen… ik durf het bijna niet te vertellen… ben ik Flip kwijt geraakt bij zwemles… Enorme drama natuurlijk! Zouden we Flip ooit weer terug vinden? Wat als ie te water was geraakt? Wat als ie meegenomen was door een ander kind? Hoe boos zou juf zijn en zou mijn dochter het me ooit weer vergeven? Maar het kwam goed! Wonder boven wonder hebben we hem terug gevonden, maar je begrijpt de schrik zat er flink in. Dat gebeurt ons geen tweede keer. En wij raken altijd alles kwijt, dus ik word ook niet zo blij van de accessoires die Flip tegenwoordig meeneemt. Een tandenborsteltje (z’n berenmond kan geeneens open..), een rugzakje, een knuffeltje, verschillende setjes kleding… Alleen maar spul dat kwijt kan in mijn ogen.

Vandaar ook dat ik afgelopen maandagochtend de koffer van Flip even ging controleren om te zien of alles er wel in zat. En wat denk je? Tot mijn schrik zat er maar één laarsje en één schoentje in, dat kon niet kloppen! Jammer genoeg kwam ik er pas rond 8 uur achter, dus na woest een aantal speelgoedmanden overhoop te hebben gehaald, gaf ik de hoop op en moest Flip die dag met één laars en één gymp naar school moest (allebei linker exemplaren). ‘Manlief’ zei nog dat er misschien maar één laars en één schoen in zijn koffer had gezeten, maar ik zag dat gewoon als een slap excuus om niet mee te hoeven zoeken, ik bedoel: wie geeft zijn beer nou twee verschillende linker schoenen mee?

Dus toen ik maandagochtend met mijn dochter in de klas kwam zei ik al stotterend en blozend: “Eh… we hebben goed voor Flip gezorgd… maarrrrrr we zijn wel zijn schoentjes kwijtgeraakt. Maar ik ga ze gelijk zoeken en zorg er voor dat ze er morgen weer zijn. Sorry juf…” En toen wees juf naar de Sinterklaastafel.

Daar stond zowel een rechter laarsje als een rechter gymp, die had Flip alvast mogen zetten voor Sinterklaas. Nou ja, gelukkig was de boel weer compleet. De kleine meid was zo trots als een pauw dat Flip bij haar had gelogeerd en dat ze wat mocht vertellen in de kring. En weet je wat nou het mooie is.. ik verwacht dat het niet lang meer duurt totdat ons andere kleutertje aan de beurt is, dan komt Flip gezellig weer bij ons… 🤔

 

Lekker een beetje aangedikt natuurlijk, maar enigszins herkenbaar? Of zijn jullie juist dól op Flip?

De tweeling naar de basisschool: bij elkaar in de klas of apart?

Al voor dat ze überhaupt geboren waren dacht ik er over na; moet een tweeling nou bij elkaar in de klas als ze naar school gaan, of haal je ze juist uit elkaar?

Uit elkaar! dacht ik toen. Zonder twijfel. Ze moesten zich optimaal kunnen ontwikkelen als individu tenslotte. Bovendien leek het mij voor de kinderen heel irritant om door de buiten wereld alsmaar gezien te worden als ‘de tweeling’ en elke dag opnieuw weer te moeten vertellen wie je nou eigenlijk bent. Ik zou ze dan ook nooit dezelfde kleren aantrekken en vooral hun eigen interesses laten ontwikkelen.

Tja… en dan worden ze geboren en dan is het allemaal niet meer zo zwart/wit. Dan ontdek je dat die twee kindjes naast hun eigen identiteit ook nog hun eigen tweeling-identiteit hebben. Dat ze toch echt sneller in slaap vallen als ze bij elkaar in bed liggen bijvoorbeeld. En dat je aan de reactie van de ene zus kunt zien of de andere zus zich aanstelt of écht pijn heeft als ze huilt. Het is iedere dag weer bijzonder om een tweeling van dichtbij mee te maken.

Die haal je toch niet uit elkaar als ze naar school moeten? Dan moesten ze in plaats van alleen maar afscheid nemen van hun moeder ook nog afscheid nemen van hun zus, hun andere helft, als ze ’s ochtends de klas in zouden gaan. Ze waren nog nooit zonder elkaar geweest. En dan in ene in een vreemde omgeving aan je lot overgeleverd, zonder zus! Ik vond het echt pijnlijk als ik er alleen maar aan dacht.

En toen ging ik googlen en rondneuzen op tweelingsites. Daar vond ik eigenlijk voornamelijk bewijzen dat het goed is om je tweeling bij elkaar in de klas te doen. En dan met name voor eeneiige tweeling meisjes. Zie je wel.. Ze moeten bij elkaar, dacht ik toen.

Maar toen de keuze echt gemaakt moest gaan worden, gingen we er weer eens serieus over nadenken. In plaats van verhalen van andere tweelingouders en uitslagen van onderzoeken naar dit onderwerp keken we juist eens naar onze eigen tweeling, wat zou voor hen nou het beste zijn?

Ze waren duidelijk gek op elkaar, maar werden ook wel eens gek ván elkaar. Ze speelden graag met elkaar, maar op de peuterspeelzaal ook heel vaak juist met andere kindjes. Ze waren allebei behoorlijk zelfverzekerd, waren niet snel verlegen, maakten makkelijk contact met volwassenen en andere kinderen en konden goed duidelijk maken wat ze wilden (of juist niet). En we hadden het idee dat ze zónder elkaar eigenlijk ook helemaal oké waren.

Hoewel het wel een beetje voelde als een tegennatuurlijke beslissing, kozen wij er dus toch voor om ze uit elkaar te halen. Want om ze nou bij elkaar in de klas te doen omdat ík me er anders zo ongemakkelijk bij voelde, dat leek me niet zo’n goed idee.

Gelukkig pakte het heel goed uit, geen moment hebben ze er moeite mee gehad, er is geen traan om gelaten (die van mij tellen niet mee). Die bijzondere tweelingband hebben ze toch wel, daar kan niets tussen komen. En ik vind het wel heel fijn dat ze ervaren dat ze samen sterk staan, maar dat ze het in hun eentje ook prima redden.

Onlangs had ik de eerste oudergesprekken met de juffen. En hoewel ik, als typische eeneiige tweelingmoeder geloof ik, natuurlijk roep dat ze zóveel van elkaar verschillen qua persoonlijkheid, had ik toch twee soortgelijke gesprekken met de juffen. Het zijn allebei sociale, enthousiaste meiden die de hele dag door babbelen (pff vertel mij wat 😂).

Ik geloof wel dat ze elkaar vaak tegen komen op de wc, ze plassen tenslotte nog bijna altijd synchroon ❤

Ik zet dit verhaal online omdat ik weet dat het voor veel tweelingouders een moeilijke keuze is. En hoewel ik eigenlijk het verhaal van een tweeling bij elkaar, met zijn tweeën tegen de rest van de wereld, een romantischer plaatje vind, is uit elkaar toch ook gewoon een optie.

Dit soort keuzes blijft natuurlijk lastig, je wil tenslotte geen verkeerde beslissingen nemen. Ík hoor ze in mijn hoofd bijvoorbeeld al zeggen: “Dat had je nooit moeten doen mama, dat was zo’n traumatische ervaring!” als ze later groot zijn 😂. Maar ik heb nu bewijs dat ik er in ieder geval over nagedacht heb 😉 .

Ik kwam van het weekend trouwens een eeneiige meisjes tweeling tegen, van een jaar of 25, die met z’n tweeën lekker uit eten ging (hoe schattig?!). En ik kon me niet bedwingen en vroeg of zíj nou bij elkaar in de klas hadden gezeten of niet. Ze keken elkaar eens aan… “Ik geloof het niet toch?” vroeg de één toen aan de ander.

Dus kan je nagaan! Wij maar stressen over die ‘lastige’ beslissingen en zij weten het gewoon niet eens meer 😊

Wat vind jij, moet een tweeling bij elkaar in de klas of juist niet?

Wat doet een thuisblijfmoeder met basisschool kinderen de hele dag?

*

Hoi allemaal!

Wat leuk die reacties op mijn eerste blog, hartstikke leuk om te weten dat jullie benieuwd zijn naar mijn verhalen.

Eén van de ideeën die werd geopperd naar aanleiding van die eerste blog was: vertel nou eens wat je zo de hele dag doet als de kinderen naar school zijn. Dat vond ik wel een goeie, want dat ben ik dus ook nog volop aan het uitvinden.

De afgelopen jaren heb ik nooit veel uren gewerkt, maar op dit moment werk ik helemaal niet. De verwachting was dan ook, dat ik met alle kinderen naar de basisschool, zeeën van tijd zou hebben en volledig zen door het leven zou gaan. Mwah… valt tegen! Ik had verwacht elke dag te gaan sporten, boeken te gaan lezen en met een volledig afgestreept lijstje met een nog warme koffie op mijn eigen bank zou gaan zitten. Maar daar komt het dus eigenlijk helemaal niet van.

De tweeling gaat sinds de zomervakantie naar school. De eerste drie weken heb ik in die kindloze 6 uur bijna non-stop in de sportschool op de loopband gestaan. (De reden daarvoor was dat we daarna voor 3 weken met de tweeling naar Sardinië gingen voor opnames van Nieuwe Buren 4. Waar het bikini-weer was. En nee, die drie weken loopband waren (net 😉 ) niet genoeg, maar dat mocht de pret niet drukken.) Die drie weken ben ik lekker sportief bezig geweest in ieder geval.

Toen we uit Sardinië kwamen was het herfstvakantie en toen heb ik vooral de grote meiden plat geknuffeld. De afgelopen weken, waarin ze weer allemaal naar school gingen, ben ik voornamelijk aan het opruimen en schoon maken geweest. Niks voor mij. Maar áls ik dan begin met ruimen word ik wel een beetje extremistisch, dan moet ieder laatje op zijn kop en elk mandje georganiseerd.

Ik snapte mensen die dingen zeiden als: ‘vrijdag ga ik mijn huis doen’ of ‘zondag ga ik wasjes draaien’** echt helemaal niet. Die dingen doe je toch gewoon even tussendoor, dacht ik? Een omgevallen pot strijkkralen was bij mij een mooie aanleiding om eens te gaan stofzuigen en als er een beker optimel opkieperde (optimel is het ergste….) was ik ook echt niet te beroerd om te gaan dweilen. Een wasje gooide ik er in als ik toevallig naar zolder moest. Maar nu ik een soort huishoudmanie heb snap ik het wel; het is eigenlijk behoorlijk veel werk om zo’n huis een beetje lekker bewoonbaar te houden. Helemaal wanneer er in dat huis 6 sloddervossen wonen. En het houdt maar niet op en elke dag kun je opnieuw beginnen. Behoorlijk frustrerend en mijn hobby is het dus niet. Maarrr, klein pluspuntje: waar een paar sokken zoeken me voorheen 15 minuten kostte én een hoop gevloek, pak ik ze nu simpelweg uit het daarvoor bestemde mandje. Voelt heel volwassen.

Ik zou wel graag weer willen werken hoor. Om het gevoel te hebben iets nuttigs te doen (hier mag op gereageerd worden 😉 ), om iets anders te doen dan schoonmaken, maar vooral ook om een wat geld te verdienen! Want waar een peutertweeling echt geweldig is om een beetje te besparen (je durft simpelweg niet naar een winkel), vliegt het geld eruit in deze situatie. Na jaren niet echt te hebben geshopt, haal ik de schade flink in. Heerlijk.

Iets anders waar ik nu weer tijd voor heb is paardrijden. Ik raad het alle ex-paardenmeisjes aan om weer te beginnen. Je weet wat ze zeggen: Een uurtje paardrijden a day keeps de psychiater away. Maar een uurtje in de week werkt ook.

Dus tja, wat doet een thuisblijfmoeder zoal als de kindjes naar school zijn? Ik kan er niet eens echt een antwoord opgeven. Een combi tussen huishouden, gezinsmanagen en genieten van de alleen-tijd ofzo. Wanneer ik het uitgevogeld heb, kom ik er op terug, maar ik vind dat ik daar, na die uitputtende 4 jaar, best even de tijd voor mag nemen.

Wat doe jij zoal wanneer de kinderen naar school zijn?

*De afbeelding hierboven is maar een grapje natuurlijk. Hoewel ik inmiddels wel al bij level 466 ben….. 🤔

**nee, die snap ik eigenlijk nog steeds niet. Alsof je naast die wasmachine blijft zitten?

Hoi, daar ben ik (weer)!

Hoi!

Hoewel dit eerste bericht waarschijnlijk alleen maar gelezen wordt door een handjevol mensen uit mijn ‘inner circle’, vind ik dat ik wel zou moeten beginnen met me even voor te stellen..

Nou dit ben ik:

Of ik er ook in het echt zo uit zie? Nee. Hier kwam ik net van de kapper die 5 uur met mij bezig was geweest en kijk ik door het tegenlicht soort van zwoel (ofzo). Maar hej, vind het best een goede foto…

 

Mijn naam is Liselotte, ik ben 36 jaar (omg….) en woon Almere. Ben getrouwd en heb vier dochters. Vier??! Yep. Onze verrassingsderde was een tweeling, dus dan heb je plotsklaps wat ze noemen een ‘groot gezin’.

Die verrassingstweeling is nu vier jaar, dus van die schrik zijn we inmiddels wel bekomen. We zijn dit jaar verhuisd naar een huis waar we, na maandenlang verbouwen, hartstikke blij mee zijn. Alle kids zijn gezond en happy (hoop ik, ja geloof ik wel) en zitten nu dus op de basisschool mét een continurooster (halleluja). De boel loopt echt op rolletjes zou je kunnen zeggen!

Tja, en daar kan ik dus niet zo goed tegen he, daar wórd ik me toch een partij onrustig van, al die ‘rust’.  Want ik heb wel wat te doen hoor…(opruimen/uitruimen/schoonmaken/wassen/strijken/de buitenboel schilderen/ boodschappen doen/cadeautjes kopen/m’n boek uitlezen/helpen op school/naar de dokter met de ene/ naar zwemles met de ander/ sporten/ solliciteren (?) en blablabladiebla) maar daar heb ik eigenlijk allemaal niet zo heel erg veel zin…

Vandaar dus dat ik jullie maar weer eens ga lastig vallen met mijn verhaaltjes. Dat deed ik een tijdje geleden inderdaad al op love4pink.nl, maar die site heb ik onlangs opgedoekt. Er stond te veel op wat ik eigenlijk stom vond…

Demeidenmoeder klinkt al beter dan love4pink toch? Lekker bescheiden wel met dat lidwoord.

Maar ik moet zeggen, soms vóel ik me ook wel een pro hoor! Met zwemles bijvoorbeeld. Waar ik met dochter nummer 1 met een knalrode kop en klotsende oksels in een veels te warm en veels te drukke kleedruimte bijna dood ging van ellende bij het afdrogen en omkleden van die kleine bibberende kleuter, doe ik dat nu met de tweeling gewoon met twee vingers in die Nase. Echt. Sommige dingen worden zo veel makkelijker.

Maar zeker ook nog meer dan genoeg gestuntel en geblunder hier, hoor. Dat zal ik even illustreren aan de hand van een schoolwerkje dat ik gister uit een rugtasje haalde:

Dus…. Dat bedoel ik. Genoeg blogmateriaal in ieder geval, over succesverhalen maar zeker ook over gestuntel. Die zijn stiekem ook het leukst toch? Of hebben jullie nog onderwerpen waar je graag over zou willen lezen hier? Laat het me weten in de reacties ajb.

Benieuwd naar mijn verhalen? Ook nog steeds als ik je vertel dat ik pro vaccineren en anti zwarte piet ben? Nou, wat leuk! Dan kun je me volgen op Facebook, instagram en twitter.

Doei!