Oh nooooo….. kind kwijt

Na een super geslaagd kerstdiner op school van de week, had ik de schrik van m’n leven. Ik was een kind kwijt!

Bizar hoe snel dat gaat en hoe je in paniek raakt. Ik stond met de tweeling naast me en pak even één van de jassen uit een jassenzak. Ik kijk naast me en ze zijn alle twee weg. Ik speur wat in de rondte en zie één van de twee door de deur van buiten naar binnen komen. Ze was zeker in door de menigte van ouders en kinderen die kerstvakantie gingen vieren, mee naar buiten gevoerd in de gauwigheid. Gelukkig kwam ze weer naar binnen. Maar waar was die ander nou?

kind kwijt

Omdat ‘de meidenvader’ met de grote meiden net aankwam door de gang en geen kleintje was tegen gekomen én omdat dat andere kleintje dus naar buiten was gegaan, verwachtte ik dat het vermiste deel van de tweeling ook buiten te vinden was. Ik scande snel het schoolplein, keek de weg naar de auto na, speurde de sloot af op bellen en rimpels in het water. Maar zo snel zou het toch niet gaan? En er waren zoveel mensen rond de school, dat zou iemand toch wel opvallen? Bovendien is ze nog wel klein, maar ze zou toch niet zomaar in haar eentje zonder jas buiten in de rondte gaan lopen? Ik wist het gewoon even niet meer, kreeg steeds meer paniek en de voorbeelden waarin situaties als dit wél verkeerd afliepen schoten door m’n hoofd. Ook werd ik helemaal ongerust of een Amber-alert wel serieus genomen werd, als het kind in kwestie ook daadwerkelijk zo heette… Waar je al niet aan denkt op zo’n moment.

Naar binnen dan maar weer. Gelukkig liep ik daar tegen een hele lieve juf op die mij meteen serieus ging helpen. Wat ontzettend fijn. Ik keek op de wc’s, was ze misschien terug naar haar klas? Maar nee hoor, ik vond haar in de klas van een grote zus, druk babbelend tegen de juf daar. Opluchting alom. En die kleine was zich van geen kwaad bewust, was helemaal vol van de geweldige kerstavond die ze zojuist op school had gehad en toen ik door m’n knieën zakte en tegen haar zei dat ik echt verschrikkelijk ongerust was geweest, kwam dat echt totáál niet aan; ze ging vrolijk verder met vertellen. Het past ook helemaal bij haar, natúúrlijk stond ze weer ergens te ouwehoeren, dat doet ze toch altijd.. Maar in de paniek leek het te simpel om uit te gaan van het voorspelbare, denk ik.

Wat was er nou gebeurd in die paar minuten? Eigenlijk helemaal niks dus. Maar in mijn hoofd was er werkelijk van alles gebeurd! Wat kan je jezelf gek maken zeg, ik moest er echt van bijkomen. En ik huil niet, doe ik gewoon niet aan, maar toen ik haar terug vond stonden de tránen in m’n ogen. Wat een aanstellerij. Nu ben ik bijna 9 jaar moeder, maar ik sta er nog steeds versteld van wat dat moeder zijn met je doet.

En meid#2 blijkt net zo’n stresskip als ik, ze was helemaal verdrietig van het voorval: “Als we haar niet hadden gevonden had ik haar nooit meer gezien…” De rest van de avond wilde ze ook de hele tijd met haar kleine zus knuffelen. Wat verschrikkelijk schattig he? Traumatisch, maar schattig.

Ben jij je kind wel eens kwijt geraakt? En veranderde jij ook in zo’n irrationele emotionele wacko-moeder?

 

 

 

 

 

Kersthaar deel 2

kersthaar

En hoe vind je deze dan??!!

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

Gister waren de kinderen plotseling vrij! Tijdens het tandenpoetsen hoorde ik een berichtje binnenkomen op m’n telefoon, maar ik had eigenlijk niet echt tijd om te kijken. Toen we op het punt stonden om weg te gaan, ze waren net hun schoenen aan het aantrekken, keek ik even snel op mijn telefoon en zag dat het bericht van school was: vanwege een storing was er geen licht en verwarming en alle kinderen mochten dus thuis blijven!

Hoewel 3/4 van de meiden school hartstikke leuk vindt, waren ze allemaal helemaal door dolle van dit bericht. Nog sorry voor het lawaai buren…. Het is ook geweldig dit soort berichten toch, heerlijk als het lekker allemaal anders loopt dan gepland. We hadden gewoon een hele dag waarin we konden doen wat we wilden. De meiden stortten zich direct op de mandarijnen die ik voor ze had in gepakt en gingen de dag even rustig beginnen met een kerstfilmpie. Op dit soort momenten is het wel erg fijn om thuis te zijn voor de kinderen, ik had geen idee hoe je dit zou moeten oplossen als je allebei werkt, maar het was iedereen toch gelukt las ik in een schoolmail. Knap hoor.

Nou, leuk zo’n dag ‘waarin we konden doen wat we wilden’…. Bleek dat de meiden alleen maar tv wilden kijken en ze vroegen om de 5 minuten om wat te eten… Na de film ging de tv dus uit en besloot ik, ondanks een hoop gezucht, gesteun en ge-ikwilniet, naar het tuincentrum te gaan met ze. Na wat gegoogle was dat het best wat ik kon verzinnen op een regenachtige maandag. Wordt hartstikke leuk, zei ik, het is daar allemaal heel mooi versierd én er is een springkussen! Toen hadden ze plotseling wel zin. En toen stonden we daar, zag het springkussen er zo uit…

kersthaar

ZEIKNAT! Niet een beetje druppeltjes dat je kon zeggen, niet zeuren gewoon gaan natte sokken zijn zo erg nog niet, nee gewoon echt onbegaanbaar. Meer een wildwaterbaan zeg maar. Dit was funest voor de stemming , want ‘je had toch beloofd dat we op het springkussen konden‘ 🤦‍♀️. Ik vond die spontane dag vrij steeds minder leuk. En hoewel de kleintjes nog wel onder de in druk waren van alle lichtjes en versiersels, hielden de grootjes hun bokkenpruiken op wilden zo snel mogelijk weer naar huis. Top.

Thuis aangekomen werd het toch nog gezellig, hebben ze heerlijk met elkaar gespeeld en de hele dag in verkleedkleding rondgehuppeld. Ik wilde eigenlijk nog met ze weg, de deur uit, want ik kan niet zo goed tegen de hele dag thuis, maar de meiden gaven hun unanieme veto. Het zou me ook wel erg veel energie kosten om ze allemaal weer een beetje fatsoenlijk aangekleed te krijgen, dus ik legde me er maar bij neer. Wow, dat klinkt lui, maar ik weet zeker dat je me begrijpt als je in een vergelijkbaar schuitje zit. Nou, we hadden tijd genoeg in ieder geval om nog een kerstkapseltje uit te proberen.  En wat voor één 😀


Een kerstboom op je hoofd!

kersthaar

Voor dit kapsel verstop je iets, in de vorm van een kerstboom, in het haar. Het beste kun je een plastic fles(je) gebruiken, waar je de onderkant van afknipt. Op deze manier glijdt ie minder snel van het hoofd af én je kunt de batterijtjes van je lichtsnoertje er in verstoppen! Ja, ja, helemaal mijn eigen uitvinding *schouderklopje* 🤣 Ik bond steeds maar delen van het haar (ipv het hele haar in één keer) om het flesje, omdat ik het idee had dat het dan steviger was en omdat je nog een beetje kunt corrigeren als de boom scheef komt te staan. Toen het eenmaal zat heb ik nog twee elastieken, in de kleur van het haar, om de boom gebonden, voor de stevigheid. Vervolgens moet je alleen nog even de boom optuigen en klaar is het uitbundige feestkapsel 😀

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

Persoonlijk vind ik het haar geweldig staan, maar je moet het maar net durven natuurlijk. Is het iets voor jou of je dochter?

 

 

Klik hier om 3 andere kerstkapselprobeersels te bekijken.

 

Kersthaar deel 1

Ik vertelde eerder al niet echt een keukenprinses te zijn. Om mij heen zijn mensen al druk in de weer met gerechten voor het kerstdiner, in ieder geval met het verzinnen er van. Voor ons kerstdiner met de familie neem ik de satésaus mee… Zegt genoeg toch.

Maar waar ik wél enthousiast over kan worden is: haar! Ik vind het sowieso leuk om het haar van mijn meiden te doen, maar ze willen daar nooit zo lang voor stil zitten. Dus ik moet gewoon heel snel zijn of het wordt toch al snel iets simpels. Met kerst vinden zij het zelf echter ook wel leuk om er een beetje aandacht aan te besteden. De outfitjes hebben ze zelf al klaar gelegd (lees: gewoon alles wat glitters heeft uit de kast gerukt) en ze vroegen zo waar of ik nog ideeën had voor een leuk kerstkapseltje!

Ik ging op instagram zoeken en vond zó veel leuks! Afgelopen weekend wilde ik een aantal kapseltjes bij mijn meiden uitproberen, maar de sneeuw gooide wat roet in het eten, want sneeuwballen gooien had natuurlijk prioriteit! Aan drie kapseltjes zijn we toe gekomen, dus die ga ik hier eens even laten zien. Maar er is nog zoveel leuks uit te proberen, dat jullie zeker nog wel een Kersthaar deel 2 en misschien ook nog we een Kersthaar deel 3 kunnen verwachten. Ligt er even aan hoeveel zin de meiden nog hebben om proefkonijn te zijn 🙂

1 – Het rendier

Kapseltje 1 is een rendier, is ie cute of niet?!

kersthaar

Het is heel simpel te maken, je maakt gewoon een knotje met een haardonut en de accessoires maken het tot een rendier. Dit zijn de spulletjes die ik er voor heb gebruikt:

Ik liep bij de Zeeman toevallig tegen zo’n gewei aan, maar je kunt het natuurlijk ook maken van datzelfde spul als waar ik het neusje van gemaakt heb. En wiebeloogjes zou hier ook wel heel leuk bij zijn, maar die kon ik niet vinden. Ik heb nu gewoon twee oogjes op wit karton getekend en met een schuifspeldje in het knotje gespeld. Ook wel prima vond ik..

2 – Vlechten met lint

kersthaar       

kersthaar

Dit tweede kapseltje zijn twee vlechten (vanuit twee staarten) met cadeaulint, versierd met strikjes van de Action. Hoe ik vlechten met lint moest maken wist ik nog niet eerder, want je vlecht dus eigenlijk met vijf strengen, drie van haar en twee van lint. Ik vond het wel een beetje lastig maar toen ik het eenmaal doorhad was het goed te doen. Ik vind het echt supermooi zo’n vlecht met lint, helemaal wanneer je de vlecht een beetje breder maakt door de lussen lichtjes uit elkaar te trekken. Wanneer je op youtube zoekt naar ‘5 strand braid ribbon‘, dan vind je een hoop filmpjes waarmee je dit makkelijk onder de knie kan krijgen.

3 – Vijf strengen vlecht met glitterdraad

Toen ik het eenmaal kon, wilde ik nog wel even doorvlechten op deze manier, maar dit keer probeerde ik dit met een ‘opvlecht’. Cadeaulint, zoals ik bij het vorige kapseltje gebruikte, is wel wat stug, dus je kunt misschien beter kiezen voor een zachte draad, lint of misschien is een slinger wel hartstikke leuk!

Ik gebruikte dit glitterdraad, dat ik kocht bij de Action:

kersthaar
De glitter zie je niet echt op de foto he? Nou zit er echt in hoor…

En dit was het resultaat:

kersthaar

kersthaar

 

En dat was het voor nu. Bij ons is het rendier wel populair en ik weet zeker dat in ieder geval één van de tweelingmeiden dat kapseltje zal hebben op ons kerstdiner. De grote meiden willen echter nog wat andere dingen proberen. Zoals ik zei: wordt vervolgd 🙂

Welk kapseltje is jouw favoriet?

 

 

Wanneer vertel je de waarheid over sinterklaas?

De titel van dit stukje doet je misschien verwachten dat ik nu op de proppen kom met tips met hoe je je kind het beste de waarheid kunt vertellen over sinterklaas, zonder dat dit al te traumatisch gaat worden. Nou dat ga ik niet doen, ik heb het zelf namelijk gruwelijk verpest bij dochter nummer 2.

Misschien irriteert het je, een bericht over sinterklaas, terwijl ie gewoon al weer lekker terug is naar zijn ‘eige land’. Snap ik, ik ben daar ook altijd heel blij om. Ik vind het namelijk gewoon een stom feest. Hoezo? Nou ja, dat racisme en dat liegen enzo. Maar goed, je hebt kinderen en hobbelt er maar een beetje in mee. Dit is ook onderdeel van mijn antipathie, maar goed ik hou er over op 🙂 .

Ik heb het toneelstuk dus nooit heel fanatiek mee gespeeld. Wanneer er mij door de kinderen vragen gesteld werden over sinterklaas was ik altijd een beetje vaag “Nou, dat zou je echt eens aan hem zelf moeten vragen..” of “Wat denk je zelf?“. Dochter nummer 2 heeft vaak nogal snel iets door en ik had er echt mijn handen voor in het vuur durven steken dat zij al lang wist hoe dat zat met sinterklaas. Ik vond eigenlijk dat ik haar intelligentie een beetje ondermijnde door het niet te vertellen. Dus toen zij bij het uitpakken van een schoencadeautje een beetje wild werd, want dit was toch niet wat ze wilde en waarom kreeg ze deze nou niet in het rood en blablabla – weet ik veel – driftbui, dacht ik echt: ja hallo, wie neemt wie hier nou in de maling? Dus ik zei ik: “Maar madam, je weet toch wel wie die cadeautjes in je schoen heeft gestopt?”

Ze zette grote ogen op: “Jij?”. “Ja, natuurlijk“. En toen zag ik aan haar gezicht dat ze nog helemaal van niks had geweten! Wat een blunder!

“Heeft hij dan al die tijd tegen mij gelogen??!!!”

Oeps… Hoe ging ik dit nou weer fiksen? Dus zei ik maar oké, laten we dit maar ff inwerken, maak je geen zorgen, het feest blijft hetzelfde, je krijgt nog altijd cadeaus en snoep enzo, en we hebben het er nog wel eens over, als je vragen hebt kom je maar bij me. Nou dat vond ze wel prima. (‘Heeft híj al die tijd tegen me gelogen’ dus hè. Ik had verwacht dat ze zou zeggen ‘heb jíj al die tijd tegen me gelogen’. Dat viel weer mee, ik denk toch dat dat het gevolg is van die vage antwoorden van me 😉 . )

Die avond was het al een beetje bezonken geloof ik. Toen zei ze tegen haar kleine zusjes: “Zullen we vanavond onze schoen zetten? Dan doet sinterklaas er vast wat in *met een hele dikke opvallende knipoog naar mij*“. Gelijk misbruik maken van de situatie, gelijk had ze 😂

Een paar avonden later vroeg ze: “Krijg ik dan met pakjesavond ook de cadeautjes van jullie?” Daar komt ie weer: “Wat denk jij?”. Ze dacht van wel, en zo kwam er een eind aan haar gelovige periode. Ik zei nog dat het me speet dat ik het al verteld had en dat ik dacht dat ze het al lang wist. Ze dacht er eens even over na en zei toen ook verbaasd:

Geeft niks hoor mam, ik weet ook eigenlijk altijd alles al wel, maar dit wist ik dus echt ff mooi niet. 🙂

Vond ik nogal cute.

Maar om terug te komen op mijn vraag, wanneer vertel je je kind de waarheid over sinterklaas? Nou dus vooral niet in de sinterklaastijd en niet wanneer ze net even lekker een kinderlijke kortsluiting hebben in hun bovenkamer 🤔

Geen zorgen overigens hoor, met de dame in kwestie gaat het prima, ze heeft een gezellige sinterklaas gehad. Geen trauma ook denk ik, maar ik ga het bij de tweeling toch weer even anders aan gaan pakken 🙂

Intekenlijsten voor het kerstdiner

Vanmorgen was de dag dat de intekenlijsten voor het kerstdiner bij de lokalen hingen. Je kunt je afvragen waarom dat nou zo’n big deal is, maar voor mij (die niet echt kan en wil koken) is het toch wel belangrijk dat ik er een beetje snel bij ben zodat ik even snel iets makkelijks op die lijst kan zetten. Ik vind het nou eenmaal leuker om me bezig te houden met glitterjurken en mooie kerstkapseltjes, dan met me uitsloven met eten. Ieder z’n ding.

Vorig jaar had ik me er helemáál makkelijk van afgemaakt. Ik heb ze toen gewoon een kerststol meegegeven. Ik lachte heerlijk in mijn vuistje toen ik de moeders op het schoolplein zich hoorde beklagen over hoeveel gehaktballetjes ze nog moesten draaien en zich druk hoorde maken over hoe ze de muffins zouden vervoeren zonder de topping te beschadigen. Ideale oplossing dus die kerststol vond ik, maar de kinderen dachten daar anders over. Vorige maand begon het al: “Je moet wel echt wat máken he, voor het kerstdiner, dat zegt juf.

Als juf het zegt…. Worstenbroodjes dan maar. Dan kan je ze zelf een knakworstje in croissantdeeg laten rollen en klaar ben je. Kind reuze trots en minimale inspanning. Maar dan moet je dus wel op tijd voor die lijst staan.

En daar ging het vanmorgen mis. Wij zijn altijd flink op tijd in de benen ’s ochtends. Alle mogelijke problemen zijn wel ingecalculeerd; vervelende randjes in sokken die driftbuien opleveren, omgevallen bekers waardoor er nieuwe droge kleren aangetrokken moeten worden, kwijt geraakte broodtrommels die voor dikke paniek zorgen, het maakt allemaal niet uit, het moet wel heel raar lopen willen we niet op tijd komen. Maar juist op de dag dat ik extra vroeg wilde zijn, liep het even anders.

We gingen met de auto in plaats van de fiets, want er heeft er een een feestje vanmiddag. En toen we geparkeerd waren deed een grote zus die naast mij op de passagiersstoel had gezeten, heel lief de deur open voor een kleine zus die op de achterbank zat. En toen gebeurde het: die kleine meid valt met zitverhoger en al uit de auto! En we hebben echt een hoge auto. Huilen, huilen, huilen natuurlijk. En de grote meiden, die het zagen gebeuren, riepen ook dat ze verschikkelijk KEIHARD op haar hoofd op de tegels was gevallen! Echte meiden he: drama, heisa en alles heel erg. Daar ben ik zelf ook nogal gevoelig voor en raakte ook wel een beetje in de stress eerlijk gezegd. Maar goed, ze deed het nog, ze had geen schrammen of bulten, was na het huilen weer helemaal zichzelf, dus ik denk dat het toch wel een beetje mee gevallen is (ff afkloppen).

Maar door dit tafereeltje was ik dus mooi te laat bij een van de intekenlijsten! Daar stond al 3x worstenbroodjes op… Balen. Ik dacht fijn in één keer voor alle 4 de klassen hetzelfde te maken, maar helaas.  Nu wordt het 3 x 30 worstenbroodjes en 1 x 30 ????? Iemand suggesties? Iets makkelijk dus aub 🙂