Zwemles

Riep ik in het eerste blogje niet ‘dat ik mij soms best een pro voelde, omdat het me met de tweeling naar zwemles zo makkelijk af ging‘? Nou karma heeft me flink te pakken, dat had ik even moeten af kloppen natuurlijk.

Destijds hadden ze misschien 2 lessen gehad, maar inmiddels zitten ze er al ongeveer 3 maanden op en pfff ik vind er niks makkelijks aan, wat een drama weer.

Foto: pixabay
Alsof ik op die schoenen naar zwemles zou gaan…

Allereerst is het wachten voor dat je met je kinderen naar binnen mag een hele opgave. Je zit dan met z’n alle hutjemutje in een ruimte die al op zwembadtemperatuur is, met je winterjas nog aan. De kinderen zijn allemaal hyper en gaan als gekken rondjes rennen. Slalommend tussen de wachtende mensen door, met af en toe een zwemtas als obstakel waar je leuk over heen kunt springen, op gladde plavuizen waar hier en daar nog een plasje water ligt (van gesmolten sneeuw van schoenen, van iemand die z’n haar daar nog ging uitwringen, van het zweet dat onder m’n oksels vandaan gutst, weet ik veel van wat). En aan al dat leuks mogen mijn kinderen dan niet mee doen van me, zo lullig. Maar dat is nog best heel moeilijk voor ze, ze zijn nogal bewegelijk en net zo hyper als de rest natuurlijk, maar toch wil ik het echt niet hebben, dus ik probeer ze zo goed als ik kan af te leiden en ik hou mijn poot stijf. Tot die ene keer dat de wilde kudde kinderen Anna-maria-koek-koek aan het spelen was en mijn meiden daar zo heimelijk naar aan het kijken waren; dat spelletje vinden ze ook hartstikke leuk natuurlijk, en dan moesten ze van mij naast elkaar op de bank blijven zitten… Een aantal ouders begon zich er ook echt mee te bemoeien: ‘Ahh laat ze toch, het zijn kinderen he….‘.  Míjn kinderen ja, bemoei je met je eigen zaken, zou je denken. Maar toch liet ik me daar door beïnvloeden en liet de meiden ook mee doen. Zij helemaal blij. Maar dat duurde niet lang. Op het moment dat het kind dat tegen de muur staat haar gezicht weer afwendde en ááááánnaáááámáááriakoekkoek begon te schreeuwen, zag één van mijn meiden haar kans en wilde een sprintje trekken. Toen kwam daar een ander kind, dat aan het hele spel niet mee deed, van de andere kant aanrennen en klabammm! Koppen tegen elkaar en mijn meid valt nog met haar hoofd op die harde tegels ook. Terwijl zij huilt, echt heel hard, en ik haar troost, komt de moeder van dat botsende jongetje me op m’n schouder tikken: “Hij wil even sorry zeggen“. Ik versta het niet door al dat gekrijs, dus ze zegt het nog een keer: “HIJ WIL EVEN SORRY ZEGGEN.”

………  🤬  ……..

Nou, dan moet hij even wachten, want ik ben haar even aan het troosten en ik wil even zeker weten dat ze geen schedelbasisfractuur heeft… Oh daar ging ze al weer met het ‘berouwvolle’ jochie achter zich aan gesleurd, de deuren gingen open, de zwemles begon.

Kind was oké by the way, gelukkig maar.

Verdere frustratie haal ik uit het feit dat het allemaal zo lang duurt en zo duur is. Toen ze 3 lessen gehad hadden hadden ze al 3 stickers verdiend, nog eentje en ze zouden door zijn naar het volgende groepje. Dat ging lekker snel, fijn; want ik betaal me blauw, een helaas geeft het zwembad geen tweelingkorting hoor. In het nieuwjaar zijn de prijzen weer omhoog gegaan ook, het is echt niet leuk meer. Dit vond ook een andere moeder die ik bij de balie hoorde protesteren: ‘..dus je kind kan alleen op zwemles als je universiteit hebt gestudeerd en een einstein bent en dikke doekoes verdient op de wallstreet?!’. Geniale uitspraak toch, ik had hem gelijk opgeslagen.

Maar inmiddels dus een maand of 3 ongeveer verder en nog steeds niet naar het volgende groepje hoor. Nu weet ik uit ervaring met de oudste twee dat kinderen van zeurende ouders sneller door zijn naar de volgende groep, dat is echt een feit. Ik wilde het deze derde zwemles periode ook eens gaan toepassen, maar het lukt me niet hoor, het ligt gewoon niet in m’n aard. Van de week hadden we kijkles en toen had ik me voorgenomen het toch wel eens even aan te kaarten: hoe kan het nou dat die meiden watervrij binnenkomen en nog steeds niet door zijn? Daar is zo’n kijkles wel erg goed voor, want ik hoefde helemaal niks meer aan te kaarten, ik kon het gewoon zelf bekijken en zag gelijk wat er nou precies misgaat. Het zijn lekkere meiden hoor, ze zijn lekker bezig en doen ook heel goed wat de juf zegt. Tot dat de juf zich omdraait. Dan spetteren en dobberen ze precies zo als ze zelf willen. En hoe duur het dan ook is en hoe lang het dan ook gaat duren, ik vond wel gewoon super schattig om te zien 😂

Dus ik laat het maar gewoon los hoor, ook aan deze zwemlesperiode komt wel weer een eind. We maken er maar het beste van, ze vinden het in ieder geval erg leuk, da’s het belangrijkste natuurlijk. Maar rennen in de wachtruimte… dat mogen ze zéker niet meer. Nu echt niet.

 

Uitslapen als moeder?

Op zich zou ik het wel lekker vinden om in het weekend een beetje uit te slapen. Ik heb geen hoge verwachtingen hoor, half negen ofzo, zou al helemaal geweldig zijn. De meiden zijn echter al allemaal ruim voor die tijd hun bed uit.

De meidenvader (ik hou die term er gewoon maar in omdat ie absoluut niet met naam genoemd wil worden op het internet, hij heeft geeneens facebook 🤷‍♀️ ) uit bed trappen is natuurlijk een mogelijkheid, maar ook niet helemaal fair vind ik, want ik neem aan dat we wel ongeveer vergelijkbaar moe zijn. Na bijna 9 jaar gebroken nachten ben ik er behoorlijk bedreven in net te doen alsof ik slaap als er een kind aan het bed staat, zodat manlief wel in actie moet komen. Dat trucje kent hij natuurlijk ook hoor (heb ik van hem geleerd nota bene), dus ik denk dat de taken ’s nachts wel eerlijk verdeeld zijn. Het argument van dat ik wel bij moet slapen, omdat ik er ’s nachts zo veel uit ben geweest, valt dus niet meer echt gebruiken. Om en om uitslapen zou nog kunnen, maar dat vind ik ook weer zo ongezellig…

De kinderen alvast naar beneden, beetje televisie kijken, terwijl je als ouders nog ff verder kan dommelen kan natuurlijk ook. Hoor ik ook best vaak om mee heen. Maar daar ben ik persoonlijk weer te neurotisch voor. Ik zie het al helemaal voor me dat ze lief een ontbijtje voor ons willen maken ofzo. En dan in de weer gaan met kokend water voor een koppie thee, met een broodmes of misschien wel een eitje voor ons willen bakken 😯 Of een snoeptomaatje pakken en… Nou ja, ben natuurlijk verschrikkelijk overdreven, ze zijn niet achterlijk tenslotte, maar ik sta toch gewoon maar liever op.

Daar komt nog bij dat ik vind dat de oudste (bijna 9 jaar) het wel zou moeten kunnen, maar ik de jongste twee (4 jaar) daar nog echt te jong voor vind en juist die twee vaak als eerste wakker zijn.

Maar afgelopen zaterdagochtend waren die kleintjes bij ons in bed gekropen en zowaar weer in slaap gevallen. De oudste was ook wakker geworden en ze mocht alvast alleen naar beneden van me. Al glunderend liep ze de trap af.

Tien tellen later riep ze naar boven:

“Mama!!!! Je moet echt ff naar beneden komen!!”

Wat bleek nou; onze poes had juist die dag besloten om ons eens te verwennen en een cadeautje mee te brengen. De vloer van de woonkamer lag bezaaid met veertjes en precies voor de deur lag een lief klein vogeltje.

Die arme meid was zich rot geschrokken. Ik eigenlijk ook wel, dat doet ie anders nóóit! We waren in ieder geval goed wakker in ene. Tja, en toen moest de meidenvader toch ook echt z’n bed uit. Want wat veertjes opvegen wil ik best doen, maar dooie beesten in de kliko gooien vind ik dus echt een mannentaak.

 

 

Hoe gaat dat bij jullie op de weekendochtenden?