Een enerverend studiedagje

Afgelopen vrijdag hadden de meiden een studiedag. Het was de bedoeling dat we een lekker rustig dagje zouden hebben, maar uiteindelijk belandden we op de huisartsenpost. Het leek me wel weer even een blogje waard…

Toen we vrijdag wakker werden lag er flink wat sneeuw, maar aangezien ik helemaal genoeg had van die sneeuw, ik had tenslotte al een keer fanatiek gesleed met ze deze winter, besloten we naar de indoorspeeltuin te gaan. Even lekker wat energie kwijt raken, zodat ik ze ’s middags zonder schuldgevoel voor een filmpje kon zetten, was het plan. Het vriendinnetje van de tweeling ging mee, met haar broertje en moeder, dus dat was heel gezellig. Het was ook heerlijk rustig. Logisch, want de andere Almeerse kinderen zaten gewoon op school. Dan is zo’n krijspaleis zo erg nog niet, zo zonder kinderen 😉 .

Toen we thuis kwamen was één van de tweelingmeiden niet zo lekker, ze ging zelfs in bed liggen. Dat vond ik heel raar, want dat gebeurt nooit. Ik ging naar haar toe en vroeg haar of ik niet liever haar deken en kussen mee naar beneden zou nemen, zodat ze lekker op de bank kon liggen. Dat wilde ze niet, dus ik liet haar maar even. Twee minuten later stond ze toch beneden met haar grote dekbed en kussen, zelf de trap af gekomen 😮. Ik installeerde haar lekker op de bank en ze vroeg om een broodje. Toen ik terug kwam uit de keuken, met haar broodje, sliep ze. No big deal denk je misschien, maar ik vertrouwde het helemaal niet. Bij mij slapen ze niet zo graag en al helemaal niet midden op de dag. Na een half uurtje ongeveer werd ze een beetje kuchend en jammerend wakker, dus ik ging naar haar toe, ze kwam overeind en ik kreeg de volle lading. Spuug. Ik maakte haar schoon, wikkelde haar in een deken en plantte haar bij een zus op schoot, daarna maakte ik de zooi schoon. Hoewel ik dacht dat ze van dat spugen wel zou opknappen, kachelde ze juist helemaal in. Ze was rood, was aan het kwijlen en was ook een beetje aan het hijgen. Wat een rarigheid nou weer (heeft iemand al een diagnose?). Toen ik haar na een tijdje een beetje uit de deken pelde zag ik dat haar hele lichaam onder de vlekken zat, alsof ze door de brandnetels had lopen rollebollen. Aha… volgens mij was dit een allergische reactie! Toen besloot ik de huisarts maar even te bellen. Het was toen 16:58 uur. Fijne timing dus, maar niet heus. De huisarts verwees me door naar de huisartsenpost en we moesten gelijk komen.

En het effect van de huisartsenpost op mijn kinderen is dat ze daar echt enorm van opknappen… Om 17 uur was het nog een zielig hoopje kind en een half uurtje later stal ze de show in de wachtkamer. Heel gênant, want waarom neemt die moeder zo’n kwiek kind in hemelsnaam mee naar de huisarstenpost? Toen de dokter ons riep, vertelde de kleine dame dat ze eigenlijk wel een beetje bang was. Ze pakte de dokters hand en liep met haar mee de gang in (zo totaal níet bang) . Al wandelend en opkijkend naar de dokter vertelde ze dat ze geen prikje wilde hoor, dat had ze een tijdje geleden al gehad bij een andere dokter ‘en dat heet dus vaccineren‘, zei ze. Wat een figuur he?! De dokter zei dat ze zich wat zorgen had gemaakt bij het lezen van de klachten, maar dat ze nu ze die babbelkont zag het niet meer zo somber in zag. Ik was bijna opgelucht om te zien dat ze nog wel steeds onder de rode vlekken zat toen ik haar shirt uit deed (zie je wel, ik ben hier echt niet voor niets hoor). Het was inderdaad een flinke allergische reactie, werd gezegd en we kregen een recept voor mee voor een medicijn. In de apotheek babbelde ze maar door en nadat ze eerst een gedetailleerde beschrijving van haar dag had gegeven aan de baliemedewerkster🙄, vroeg ze hoeveel zo’n medicijntje eigenlijk kostte. ‘Gratis?’, zei ze. ‘Wauw, goeie deal.’

Onderweg naar de uitgang liepen we langs het winkeltje van het ziekenhuis, madam had wel een ijsje verdiend, vond ze zelf. Nou dat vond ik ook wel, laten we er dan maar een gelijk een gezellig uitje van maken, zoveel 1 op 1 tijd hebben ze niet bij me. Dus ik bestelde een kleuterijsje en de jongen achter de toonbank zei dat het 1,40 kostte. Dat vond de kleine meid maar raar en zei: ‘Nou, hier naast is het gratis hoor!’ 😂

Het liep dus allemaal goed af. Achteraf gezien denk ik dat de allergische reactie kwam van een dadel/vijgen reepje dat had gegeten, omdat ze direct daarna had gezegd dat haar mond prikte. Raar, want ze heeft al wel gewoon vaker dadels en vijgen gegeten, en terwijl er in zo’n reep verder ‘no junk’ zou zitten, zit er dus blijkbaar wel iets in wat het triggert. En dubbel raar, dat ze die reep heeft gedeeld met haar eeneiige tweelingzus, die er totaal niet op reageerde.

Maar goed, even in de gaten houden maar en hopen dat het niet meer voorkomt. Het was in ieder geval een enerverend studiedagje 😊

 

Zijn jullie bekend met allergische reacties?

 

Zwemles

Riep ik in het eerste blogje niet ‘dat ik mij soms best een pro voelde, omdat het me met de tweeling naar zwemles zo makkelijk af ging‘? Nou karma heeft me flink te pakken, dat had ik even moeten af kloppen natuurlijk.

Destijds hadden ze misschien 2 lessen gehad, maar inmiddels zitten ze er al ongeveer 3 maanden op en pfff ik vind er niks makkelijks aan, wat een drama weer.

Foto: pixabay
Alsof ik op die schoenen naar zwemles zou gaan…

Allereerst is het wachten voor dat je met je kinderen naar binnen mag een hele opgave. Je zit dan met z’n alle hutjemutje in een ruimte die al op zwembadtemperatuur is, met je winterjas nog aan. De kinderen zijn allemaal hyper en gaan als gekken rondjes rennen. Slalommend tussen de wachtende mensen door, met af en toe een zwemtas als obstakel waar je leuk over heen kunt springen, op gladde plavuizen waar hier en daar nog een plasje water ligt (van gesmolten sneeuw van schoenen, van iemand die z’n haar daar nog ging uitwringen, van het zweet dat onder m’n oksels vandaan gutst, weet ik veel van wat). En aan al dat leuks mogen mijn kinderen dan niet mee doen van me, zo lullig. Maar dat is nog best heel moeilijk voor ze, ze zijn nogal bewegelijk en net zo hyper als de rest natuurlijk, maar toch wil ik het echt niet hebben, dus ik probeer ze zo goed als ik kan af te leiden en ik hou mijn poot stijf. Tot die ene keer dat de wilde kudde kinderen Anna-maria-koek-koek aan het spelen was en mijn meiden daar zo heimelijk naar aan het kijken waren; dat spelletje vinden ze ook hartstikke leuk natuurlijk, en dan moesten ze van mij naast elkaar op de bank blijven zitten… Een aantal ouders begon zich er ook echt mee te bemoeien: ‘Ahh laat ze toch, het zijn kinderen he….‘.  Míjn kinderen ja, bemoei je met je eigen zaken, zou je denken. Maar toch liet ik me daar door beïnvloeden en liet de meiden ook mee doen. Zij helemaal blij. Maar dat duurde niet lang. Op het moment dat het kind dat tegen de muur staat haar gezicht weer afwendde en ááááánnaáááámáááriakoekkoek begon te schreeuwen, zag één van mijn meiden haar kans en wilde een sprintje trekken. Toen kwam daar een ander kind, dat aan het hele spel niet mee deed, van de andere kant aanrennen en klabammm! Koppen tegen elkaar en mijn meid valt nog met haar hoofd op die harde tegels ook. Terwijl zij huilt, echt heel hard, en ik haar troost, komt de moeder van dat botsende jongetje me op m’n schouder tikken: “Hij wil even sorry zeggen“. Ik versta het niet door al dat gekrijs, dus ze zegt het nog een keer: “HIJ WIL EVEN SORRY ZEGGEN.”

………  🤬  ……..

Nou, dan moet hij even wachten, want ik ben haar even aan het troosten en ik wil even zeker weten dat ze geen schedelbasisfractuur heeft… Oh daar ging ze al weer met het ‘berouwvolle’ jochie achter zich aan gesleurd, de deuren gingen open, de zwemles begon.

Kind was oké by the way, gelukkig maar.

Verdere frustratie haal ik uit het feit dat het allemaal zo lang duurt en zo duur is. Toen ze 3 lessen gehad hadden hadden ze al 3 stickers verdiend, nog eentje en ze zouden door zijn naar het volgende groepje. Dat ging lekker snel, fijn; want ik betaal me blauw, een helaas geeft het zwembad geen tweelingkorting hoor. In het nieuwjaar zijn de prijzen weer omhoog gegaan ook, het is echt niet leuk meer. Dit vond ook een andere moeder die ik bij de balie hoorde protesteren: ‘..dus je kind kan alleen op zwemles als je universiteit hebt gestudeerd en een einstein bent en dikke doekoes verdient op de wallstreet?!’. Geniale uitspraak toch, ik had hem gelijk opgeslagen.

Maar inmiddels dus een maand of 3 ongeveer verder en nog steeds niet naar het volgende groepje hoor. Nu weet ik uit ervaring met de oudste twee dat kinderen van zeurende ouders sneller door zijn naar de volgende groep, dat is echt een feit. Ik wilde het deze derde zwemles periode ook eens gaan toepassen, maar het lukt me niet hoor, het ligt gewoon niet in m’n aard. Van de week hadden we kijkles en toen had ik me voorgenomen het toch wel eens even aan te kaarten: hoe kan het nou dat die meiden watervrij binnenkomen en nog steeds niet door zijn? Daar is zo’n kijkles wel erg goed voor, want ik hoefde helemaal niks meer aan te kaarten, ik kon het gewoon zelf bekijken en zag gelijk wat er nou precies misgaat. Het zijn lekkere meiden hoor, ze zijn lekker bezig en doen ook heel goed wat de juf zegt. Tot dat de juf zich omdraait. Dan spetteren en dobberen ze precies zo als ze zelf willen. En hoe duur het dan ook is en hoe lang het dan ook gaat duren, ik vond wel gewoon super schattig om te zien 😂

Dus ik laat het maar gewoon los hoor, ook aan deze zwemlesperiode komt wel weer een eind. We maken er maar het beste van, ze vinden het in ieder geval erg leuk, da’s het belangrijkste natuurlijk. Maar rennen in de wachtruimte… dat mogen ze zéker niet meer. Nu echt niet.

 

Uitslapen als moeder?

Op zich zou ik het wel lekker vinden om in het weekend een beetje uit te slapen. Ik heb geen hoge verwachtingen hoor, half negen ofzo, zou al helemaal geweldig zijn. De meiden zijn echter al allemaal ruim voor die tijd hun bed uit.

De meidenvader (ik hou die term er gewoon maar in omdat ie absoluut niet met naam genoemd wil worden op het internet, hij heeft geeneens facebook 🤷‍♀️ ) uit bed trappen is natuurlijk een mogelijkheid, maar ook niet helemaal fair vind ik, want ik neem aan dat we wel ongeveer vergelijkbaar moe zijn. Na bijna 9 jaar gebroken nachten ben ik er behoorlijk bedreven in net te doen alsof ik slaap als er een kind aan het bed staat, zodat manlief wel in actie moet komen. Dat trucje kent hij natuurlijk ook hoor (heb ik van hem geleerd nota bene), dus ik denk dat de taken ’s nachts wel eerlijk verdeeld zijn. Het argument van dat ik wel bij moet slapen, omdat ik er ’s nachts zo veel uit ben geweest, valt dus niet meer echt gebruiken. Om en om uitslapen zou nog kunnen, maar dat vind ik ook weer zo ongezellig…

De kinderen alvast naar beneden, beetje televisie kijken, terwijl je als ouders nog ff verder kan dommelen kan natuurlijk ook. Hoor ik ook best vaak om mee heen. Maar daar ben ik persoonlijk weer te neurotisch voor. Ik zie het al helemaal voor me dat ze lief een ontbijtje voor ons willen maken ofzo. En dan in de weer gaan met kokend water voor een koppie thee, met een broodmes of misschien wel een eitje voor ons willen bakken 😯 Of een snoeptomaatje pakken en… Nou ja, ben natuurlijk verschrikkelijk overdreven, ze zijn niet achterlijk tenslotte, maar ik sta toch gewoon maar liever op.

Daar komt nog bij dat ik vind dat de oudste (bijna 9 jaar) het wel zou moeten kunnen, maar ik de jongste twee (4 jaar) daar nog echt te jong voor vind en juist die twee vaak als eerste wakker zijn.

Maar afgelopen zaterdagochtend waren die kleintjes bij ons in bed gekropen en zowaar weer in slaap gevallen. De oudste was ook wakker geworden en ze mocht alvast alleen naar beneden van me. Al glunderend liep ze de trap af.

Tien tellen later riep ze naar boven:

“Mama!!!! Je moet echt ff naar beneden komen!!”

Wat bleek nou; onze poes had juist die dag besloten om ons eens te verwennen en een cadeautje mee te brengen. De vloer van de woonkamer lag bezaaid met veertjes en precies voor de deur lag een lief klein vogeltje.

Die arme meid was zich rot geschrokken. Ik eigenlijk ook wel, dat doet ie anders nóóit! We waren in ieder geval goed wakker in ene. Tja, en toen moest de meidenvader toch ook echt z’n bed uit. Want wat veertjes opvegen wil ik best doen, maar dooie beesten in de kliko gooien vind ik dus echt een mannentaak.

 

 

Hoe gaat dat bij jullie op de weekendochtenden?

Oh nooooo….. kind kwijt

Na een super geslaagd kerstdiner op school van de week, had ik de schrik van m’n leven. Ik was een kind kwijt!

Bizar hoe snel dat gaat en hoe je in paniek raakt. Ik stond met de tweeling naast me en pak even één van de jassen uit een jassenzak. Ik kijk naast me en ze zijn alle twee weg. Ik speur wat in de rondte en zie één van de twee door de deur van buiten naar binnen komen. Ze was zeker in door de menigte van ouders en kinderen die kerstvakantie gingen vieren, mee naar buiten gevoerd in de gauwigheid. Gelukkig kwam ze weer naar binnen. Maar waar was die ander nou?

kind kwijt

Omdat ‘de meidenvader’ met de grote meiden net aankwam door de gang en geen kleintje was tegen gekomen én omdat dat andere kleintje dus naar buiten was gegaan, verwachtte ik dat het vermiste deel van de tweeling ook buiten te vinden was. Ik scande snel het schoolplein, keek de weg naar de auto na, speurde de sloot af op bellen en rimpels in het water. Maar zo snel zou het toch niet gaan? En er waren zoveel mensen rond de school, dat zou iemand toch wel opvallen? Bovendien is ze nog wel klein, maar ze zou toch niet zomaar in haar eentje zonder jas buiten in de rondte gaan lopen? Ik wist het gewoon even niet meer, kreeg steeds meer paniek en de voorbeelden waarin situaties als dit wél verkeerd afliepen schoten door m’n hoofd. Ook werd ik helemaal ongerust of een Amber-alert wel serieus genomen werd, als het kind in kwestie ook daadwerkelijk zo heette… Waar je al niet aan denkt op zo’n moment.

Naar binnen dan maar weer. Gelukkig liep ik daar tegen een hele lieve juf op die mij meteen serieus ging helpen. Wat ontzettend fijn. Ik keek op de wc’s, was ze misschien terug naar haar klas? Maar nee hoor, ik vond haar in de klas van een grote zus, druk babbelend tegen de juf daar. Opluchting alom. En die kleine was zich van geen kwaad bewust, was helemaal vol van de geweldige kerstavond die ze zojuist op school had gehad en toen ik door m’n knieën zakte en tegen haar zei dat ik echt verschrikkelijk ongerust was geweest, kwam dat echt totáál niet aan; ze ging vrolijk verder met vertellen. Het past ook helemaal bij haar, natúúrlijk stond ze weer ergens te ouwehoeren, dat doet ze toch altijd.. Maar in de paniek leek het te simpel om uit te gaan van het voorspelbare, denk ik.

Wat was er nou gebeurd in die paar minuten? Eigenlijk helemaal niks dus. Maar in mijn hoofd was er werkelijk van alles gebeurd! Wat kan je jezelf gek maken zeg, ik moest er echt van bijkomen. En ik huil niet, doe ik gewoon niet aan, maar toen ik haar terug vond stonden de tránen in m’n ogen. Wat een aanstellerij. Nu ben ik bijna 9 jaar moeder, maar ik sta er nog steeds versteld van wat dat moeder zijn met je doet.

En meid#2 blijkt net zo’n stresskip als ik, ze was helemaal verdrietig van het voorval: “Als we haar niet hadden gevonden had ik haar nooit meer gezien…” De rest van de avond wilde ze ook de hele tijd met haar kleine zus knuffelen. Wat verschrikkelijk schattig he? Traumatisch, maar schattig.

Ben jij je kind wel eens kwijt geraakt? En veranderde jij ook in zo’n irrationele emotionele wacko-moeder?

 

 

 

 

 

Wanneer vertel je de waarheid over sinterklaas?

De titel van dit stukje doet je misschien verwachten dat ik nu op de proppen kom met tips met hoe je je kind het beste de waarheid kunt vertellen over sinterklaas, zonder dat dit al te traumatisch gaat worden. Nou dat ga ik niet doen, ik heb het zelf namelijk gruwelijk verpest bij dochter nummer 2.

Misschien irriteert het je, een bericht over sinterklaas, terwijl ie gewoon al weer lekker terug is naar zijn ‘eige land’. Snap ik, ik ben daar ook altijd heel blij om. Ik vind het namelijk gewoon een stom feest. Hoezo? Nou ja, dat racisme en dat liegen enzo. Maar goed, je hebt kinderen en hobbelt er maar een beetje in mee. Dit is ook onderdeel van mijn antipathie, maar goed ik hou er over op 🙂 .

Ik heb het toneelstuk dus nooit heel fanatiek mee gespeeld. Wanneer er mij door de kinderen vragen gesteld werden over sinterklaas was ik altijd een beetje vaag “Nou, dat zou je echt eens aan hem zelf moeten vragen..” of “Wat denk je zelf?“. Dochter nummer 2 heeft vaak nogal snel iets door en ik had er echt mijn handen voor in het vuur durven steken dat zij al lang wist hoe dat zat met sinterklaas. Ik vond eigenlijk dat ik haar intelligentie een beetje ondermijnde door het niet te vertellen. Dus toen zij bij het uitpakken van een schoencadeautje een beetje wild werd, want dit was toch niet wat ze wilde en waarom kreeg ze deze nou niet in het rood en blablabla – weet ik veel – driftbui, dacht ik echt: ja hallo, wie neemt wie hier nou in de maling? Dus ik zei ik: “Maar madam, je weet toch wel wie die cadeautjes in je schoen heeft gestopt?”

Ze zette grote ogen op: “Jij?”. “Ja, natuurlijk“. En toen zag ik aan haar gezicht dat ze nog helemaal van niks had geweten! Wat een blunder!

“Heeft hij dan al die tijd tegen mij gelogen??!!!”

Oeps… Hoe ging ik dit nou weer fiksen? Dus zei ik maar oké, laten we dit maar ff inwerken, maak je geen zorgen, het feest blijft hetzelfde, je krijgt nog altijd cadeaus en snoep enzo, en we hebben het er nog wel eens over, als je vragen hebt kom je maar bij me. Nou dat vond ze wel prima. (‘Heeft híj al die tijd tegen me gelogen’ dus hè. Ik had verwacht dat ze zou zeggen ‘heb jíj al die tijd tegen me gelogen’. Dat viel weer mee, ik denk toch dat dat het gevolg is van die vage antwoorden van me 😉 . )

Die avond was het al een beetje bezonken geloof ik. Toen zei ze tegen haar kleine zusjes: “Zullen we vanavond onze schoen zetten? Dan doet sinterklaas er vast wat in *met een hele dikke opvallende knipoog naar mij*“. Gelijk misbruik maken van de situatie, gelijk had ze 😂

Een paar avonden later vroeg ze: “Krijg ik dan met pakjesavond ook de cadeautjes van jullie?” Daar komt ie weer: “Wat denk jij?”. Ze dacht van wel, en zo kwam er een eind aan haar gelovige periode. Ik zei nog dat het me speet dat ik het al verteld had en dat ik dacht dat ze het al lang wist. Ze dacht er eens even over na en zei toen ook verbaasd:

Geeft niks hoor mam, ik weet ook eigenlijk altijd alles al wel, maar dit wist ik dus echt ff mooi niet. 🙂

Vond ik nogal cute.

Maar om terug te komen op mijn vraag, wanneer vertel je je kind de waarheid over sinterklaas? Nou dus vooral niet in de sinterklaastijd en niet wanneer ze net even lekker een kinderlijke kortsluiting hebben in hun bovenkamer 🤔

Geen zorgen overigens hoor, met de dame in kwestie gaat het prima, ze heeft een gezellige sinterklaas gehad. Geen trauma ook denk ik, maar ik ga het bij de tweeling toch weer even anders aan gaan pakken 🙂

Intekenlijsten voor het kerstdiner

Vanmorgen was de dag dat de intekenlijsten voor het kerstdiner bij de lokalen hingen. Je kunt je afvragen waarom dat nou zo’n big deal is, maar voor mij (die niet echt kan en wil koken) is het toch wel belangrijk dat ik er een beetje snel bij ben zodat ik even snel iets makkelijks op die lijst kan zetten. Ik vind het nou eenmaal leuker om me bezig te houden met glitterjurken en mooie kerstkapseltjes, dan met me uitsloven met eten. Ieder z’n ding.

Vorig jaar had ik me er helemáál makkelijk van afgemaakt. Ik heb ze toen gewoon een kerststol meegegeven. Ik lachte heerlijk in mijn vuistje toen ik de moeders op het schoolplein zich hoorde beklagen over hoeveel gehaktballetjes ze nog moesten draaien en zich druk hoorde maken over hoe ze de muffins zouden vervoeren zonder de topping te beschadigen. Ideale oplossing dus die kerststol vond ik, maar de kinderen dachten daar anders over. Vorige maand begon het al: “Je moet wel echt wat máken he, voor het kerstdiner, dat zegt juf.

Als juf het zegt…. Worstenbroodjes dan maar. Dan kan je ze zelf een knakworstje in croissantdeeg laten rollen en klaar ben je. Kind reuze trots en minimale inspanning. Maar dan moet je dus wel op tijd voor die lijst staan.

En daar ging het vanmorgen mis. Wij zijn altijd flink op tijd in de benen ’s ochtends. Alle mogelijke problemen zijn wel ingecalculeerd; vervelende randjes in sokken die driftbuien opleveren, omgevallen bekers waardoor er nieuwe droge kleren aangetrokken moeten worden, kwijt geraakte broodtrommels die voor dikke paniek zorgen, het maakt allemaal niet uit, het moet wel heel raar lopen willen we niet op tijd komen. Maar juist op de dag dat ik extra vroeg wilde zijn, liep het even anders.

We gingen met de auto in plaats van de fiets, want er heeft er een een feestje vanmiddag. En toen we geparkeerd waren deed een grote zus die naast mij op de passagiersstoel had gezeten, heel lief de deur open voor een kleine zus die op de achterbank zat. En toen gebeurde het: die kleine meid valt met zitverhoger en al uit de auto! En we hebben echt een hoge auto. Huilen, huilen, huilen natuurlijk. En de grote meiden, die het zagen gebeuren, riepen ook dat ze verschikkelijk KEIHARD op haar hoofd op de tegels was gevallen! Echte meiden he: drama, heisa en alles heel erg. Daar ben ik zelf ook nogal gevoelig voor en raakte ook wel een beetje in de stress eerlijk gezegd. Maar goed, ze deed het nog, ze had geen schrammen of bulten, was na het huilen weer helemaal zichzelf, dus ik denk dat het toch wel een beetje mee gevallen is (ff afkloppen).

Maar door dit tafereeltje was ik dus mooi te laat bij een van de intekenlijsten! Daar stond al 3x worstenbroodjes op… Balen. Ik dacht fijn in één keer voor alle 4 de klassen hetzelfde te maken, maar helaas.  Nu wordt het 3 x 30 worstenbroodjes en 1 x 30 ????? Iemand suggesties? Iets makkelijk dus aub 🙂

Oh nee daar is ie weer… Flip de beer

Hoewel mijn dochter het helemaal geweldig vond, was ik alles behalve amused toen één van mijn kleuters afgelopen vrijdag Flip de Beer mee naar huis mocht nemen. Sowieso was het lastig dat één kleuter heel blij was (want die had Flip) en eentje heel verdrietig (want die had Flip niet). Zo leuk joh, je tweeling in verschillende klassen 😉 . Maar verder ben ik eigenlijk ook geen fan van Flip.

Allereerst vind ik Flip vies! Hoe vaak we kleuters ook in bad toen, het zijn nou eenmaal niet de meest hygiënische wezens. Bovendien komt hij overal.. Ik word er gewoon een beetje smetvrezerig van. Gelukkig had ik juf haar neus al zien ophalen en horen zeggen dat Flip echt eerst even in bad moest, toen mijn dochter weinig subtiel zei: “Ehhh juf, ik heb Flip nog nooit mee naar huis gehad hoor.” Dus dit keer rook Flip héérlijk naar wasverzachter; dat viel weer mee.

Ten tweede is het zo dat als Flip er is, het over is met de rust. Dan moet je namelijk iets gaan doen… Echt iets gaan doen, iets gaan ondernemen en ‘spannende avonturen beleven’. Wanneer de vorige kinderen met Flip naar de camping zijn geweest, naar de Efteling of naar de bioscoop, is het een beetje saai wanneer wij alleen maar boodschappen gaan doen en met het playmobil gaan spelen. Althans, dat vind mijn dochter. En hoewel ik zeg dat we Flip een groot plezier doen door hem een beetje tot rust te laten komen bij ons thuis, ze wil wel wat te vertellen hebben in de klas natuurlijk. Dus én je moet echt wat van je weekend maken én je hebt zelf nog een knutselopdrachtje voor de zondagavond, want er moet nog wel een spannend verhaal, een uitgeprinte foto en een tekening in het schriftje van Flip.

Ook vind ik het nog al een verantwoordelijkheid, de zorg voor zo’n beer. Het zit namelijk zo: toen de oudste Flip voor het eerst mee naar huis mocht nemen, namen we hem overal mee naar toe. En toen… ik durf het bijna niet te vertellen… ben ik Flip kwijt geraakt bij zwemles… Enorme drama natuurlijk! Zouden we Flip ooit weer terug vinden? Wat als ie te water was geraakt? Wat als ie meegenomen was door een ander kind? Hoe boos zou juf zijn en zou mijn dochter het me ooit weer vergeven? Maar het kwam goed! Wonder boven wonder hebben we hem terug gevonden, maar je begrijpt de schrik zat er flink in. Dat gebeurt ons geen tweede keer. En wij raken altijd alles kwijt, dus ik word ook niet zo blij van de accessoires die Flip tegenwoordig meeneemt. Een tandenborsteltje (z’n berenmond kan geeneens open..), een rugzakje, een knuffeltje, verschillende setjes kleding… Alleen maar spul dat kwijt kan in mijn ogen.

Vandaar ook dat ik afgelopen maandagochtend de koffer van Flip even ging controleren om te zien of alles er wel in zat. En wat denk je? Tot mijn schrik zat er maar één laarsje en één schoentje in, dat kon niet kloppen! Jammer genoeg kwam ik er pas rond 8 uur achter, dus na woest een aantal speelgoedmanden overhoop te hebben gehaald, gaf ik de hoop op en moest Flip die dag met één laars en één gymp naar school moest (allebei linker exemplaren). ‘Manlief’ zei nog dat er misschien maar één laars en één schoen in zijn koffer had gezeten, maar ik zag dat gewoon als een slap excuus om niet mee te hoeven zoeken, ik bedoel: wie geeft zijn beer nou twee verschillende linker schoenen mee?

Dus toen ik maandagochtend met mijn dochter in de klas kwam zei ik al stotterend en blozend: “Eh… we hebben goed voor Flip gezorgd… maarrrrrr we zijn wel zijn schoentjes kwijtgeraakt. Maar ik ga ze gelijk zoeken en zorg er voor dat ze er morgen weer zijn. Sorry juf…” En toen wees juf naar de Sinterklaastafel.

Daar stond zowel een rechter laarsje als een rechter gymp, die had Flip alvast mogen zetten voor Sinterklaas. Nou ja, gelukkig was de boel weer compleet. De kleine meid was zo trots als een pauw dat Flip bij haar had gelogeerd en dat ze wat mocht vertellen in de kring. En weet je wat nou het mooie is.. ik verwacht dat het niet lang meer duurt totdat ons andere kleutertje aan de beurt is, dan komt Flip gezellig weer bij ons… 🤔

 

Lekker een beetje aangedikt natuurlijk, maar enigszins herkenbaar? Of zijn jullie juist dól op Flip?

Wat doet een thuisblijfmoeder met basisschool kinderen de hele dag?

*

Hoi allemaal!

Wat leuk die reacties op mijn eerste blog, hartstikke leuk om te weten dat jullie benieuwd zijn naar mijn verhalen.

Eén van de ideeën die werd geopperd naar aanleiding van die eerste blog was: vertel nou eens wat je zo de hele dag doet als de kinderen naar school zijn. Dat vond ik wel een goeie, want dat ben ik dus ook nog volop aan het uitvinden.

De afgelopen jaren heb ik nooit veel uren gewerkt, maar op dit moment werk ik helemaal niet. De verwachting was dan ook, dat ik met alle kinderen naar de basisschool, zeeën van tijd zou hebben en volledig zen door het leven zou gaan. Mwah… valt tegen! Ik had verwacht elke dag te gaan sporten, boeken te gaan lezen en met een volledig afgestreept lijstje met een nog warme koffie op mijn eigen bank zou gaan zitten. Maar daar komt het dus eigenlijk helemaal niet van.

De tweeling gaat sinds de zomervakantie naar school. De eerste drie weken heb ik in die kindloze 6 uur bijna non-stop in de sportschool op de loopband gestaan. (De reden daarvoor was dat we daarna voor 3 weken met de tweeling naar Sardinië gingen voor opnames van Nieuwe Buren 4. Waar het bikini-weer was. En nee, die drie weken loopband waren (net 😉 ) niet genoeg, maar dat mocht de pret niet drukken.) Die drie weken ben ik lekker sportief bezig geweest in ieder geval.

Toen we uit Sardinië kwamen was het herfstvakantie en toen heb ik vooral de grote meiden plat geknuffeld. De afgelopen weken, waarin ze weer allemaal naar school gingen, ben ik voornamelijk aan het opruimen en schoon maken geweest. Niks voor mij. Maar áls ik dan begin met ruimen word ik wel een beetje extremistisch, dan moet ieder laatje op zijn kop en elk mandje georganiseerd.

Ik snapte mensen die dingen zeiden als: ‘vrijdag ga ik mijn huis doen’ of ‘zondag ga ik wasjes draaien’** echt helemaal niet. Die dingen doe je toch gewoon even tussendoor, dacht ik? Een omgevallen pot strijkkralen was bij mij een mooie aanleiding om eens te gaan stofzuigen en als er een beker optimel opkieperde (optimel is het ergste….) was ik ook echt niet te beroerd om te gaan dweilen. Een wasje gooide ik er in als ik toevallig naar zolder moest. Maar nu ik een soort huishoudmanie heb snap ik het wel; het is eigenlijk behoorlijk veel werk om zo’n huis een beetje lekker bewoonbaar te houden. Helemaal wanneer er in dat huis 6 sloddervossen wonen. En het houdt maar niet op en elke dag kun je opnieuw beginnen. Behoorlijk frustrerend en mijn hobby is het dus niet. Maarrr, klein pluspuntje: waar een paar sokken zoeken me voorheen 15 minuten kostte én een hoop gevloek, pak ik ze nu simpelweg uit het daarvoor bestemde mandje. Voelt heel volwassen.

Ik zou wel graag weer willen werken hoor. Om het gevoel te hebben iets nuttigs te doen (hier mag op gereageerd worden 😉 ), om iets anders te doen dan schoonmaken, maar vooral ook om een wat geld te verdienen! Want waar een peutertweeling echt geweldig is om een beetje te besparen (je durft simpelweg niet naar een winkel), vliegt het geld eruit in deze situatie. Na jaren niet echt te hebben geshopt, haal ik de schade flink in. Heerlijk.

Iets anders waar ik nu weer tijd voor heb is paardrijden. Ik raad het alle ex-paardenmeisjes aan om weer te beginnen. Je weet wat ze zeggen: Een uurtje paardrijden a day keeps de psychiater away. Maar een uurtje in de week werkt ook.

Dus tja, wat doet een thuisblijfmoeder zoal als de kindjes naar school zijn? Ik kan er niet eens echt een antwoord opgeven. Een combi tussen huishouden, gezinsmanagen en genieten van de alleen-tijd ofzo. Wanneer ik het uitgevogeld heb, kom ik er op terug, maar ik vind dat ik daar, na die uitputtende 4 jaar, best even de tijd voor mag nemen.

Wat doe jij zoal wanneer de kinderen naar school zijn?

*De afbeelding hierboven is maar een grapje natuurlijk. Hoewel ik inmiddels wel al bij level 466 ben….. 🤔

**nee, die snap ik eigenlijk nog steeds niet. Alsof je naast die wasmachine blijft zitten?

Hoi, daar ben ik (weer)!

Hoi!

Hoewel dit eerste bericht waarschijnlijk alleen maar gelezen wordt door een handjevol mensen uit mijn ‘inner circle’, vind ik dat ik wel zou moeten beginnen met me even voor te stellen..

Nou dit ben ik:

Of ik er ook in het echt zo uit zie? Nee. Hier kwam ik net van de kapper die 5 uur met mij bezig was geweest en kijk ik door het tegenlicht soort van zwoel (ofzo). Maar hej, vind het best een goede foto…

 

Mijn naam is Liselotte, ik ben 36 jaar (omg….) en woon Almere. Ben getrouwd en heb vier dochters. Vier??! Yep. Onze verrassingsderde was een tweeling, dus dan heb je plotsklaps wat ze noemen een ‘groot gezin’.

Die verrassingstweeling is nu vier jaar, dus van die schrik zijn we inmiddels wel bekomen. We zijn dit jaar verhuisd naar een huis waar we, na maandenlang verbouwen, hartstikke blij mee zijn. Alle kids zijn gezond en happy (hoop ik, ja geloof ik wel) en zitten nu dus op de basisschool mét een continurooster (halleluja). De boel loopt echt op rolletjes zou je kunnen zeggen!

Tja, en daar kan ik dus niet zo goed tegen he, daar wórd ik me toch een partij onrustig van, al die ‘rust’.  Want ik heb wel wat te doen hoor…(opruimen/uitruimen/schoonmaken/wassen/strijken/de buitenboel schilderen/ boodschappen doen/cadeautjes kopen/m’n boek uitlezen/helpen op school/naar de dokter met de ene/ naar zwemles met de ander/ sporten/ solliciteren (?) en blablabladiebla) maar daar heb ik eigenlijk allemaal niet zo heel erg veel zin…

Vandaar dus dat ik jullie maar weer eens ga lastig vallen met mijn verhaaltjes. Dat deed ik een tijdje geleden inderdaad al op love4pink.nl, maar die site heb ik onlangs opgedoekt. Er stond te veel op wat ik eigenlijk stom vond…

Demeidenmoeder klinkt al beter dan love4pink toch? Lekker bescheiden wel met dat lidwoord.

Maar ik moet zeggen, soms vóel ik me ook wel een pro hoor! Met zwemles bijvoorbeeld. Waar ik met dochter nummer 1 met een knalrode kop en klotsende oksels in een veels te warm en veels te drukke kleedruimte bijna dood ging van ellende bij het afdrogen en omkleden van die kleine bibberende kleuter, doe ik dat nu met de tweeling gewoon met twee vingers in die Nase. Echt. Sommige dingen worden zo veel makkelijker.

Maar zeker ook nog meer dan genoeg gestuntel en geblunder hier, hoor. Dat zal ik even illustreren aan de hand van een schoolwerkje dat ik gister uit een rugtasje haalde:

Dus…. Dat bedoel ik. Genoeg blogmateriaal in ieder geval, over succesverhalen maar zeker ook over gestuntel. Die zijn stiekem ook het leukst toch? Of hebben jullie nog onderwerpen waar je graag over zou willen lezen hier? Laat het me weten in de reacties ajb.

Benieuwd naar mijn verhalen? Ook nog steeds als ik je vertel dat ik pro vaccineren en anti zwarte piet ben? Nou, wat leuk! Dan kun je me volgen op Facebook, instagram en twitter.

Doei!