Een enerverend studiedagje

Afgelopen vrijdag hadden de meiden een studiedag. Het was de bedoeling dat we een lekker rustig dagje zouden hebben, maar uiteindelijk belandden we op de huisartsenpost. Het leek me wel weer even een blogje waard…

Toen we vrijdag wakker werden lag er flink wat sneeuw, maar aangezien ik helemaal genoeg had van die sneeuw, ik had tenslotte al een keer fanatiek gesleed met ze deze winter, besloten we naar de indoorspeeltuin te gaan. Even lekker wat energie kwijt raken, zodat ik ze ’s middags zonder schuldgevoel voor een filmpje kon zetten, was het plan. Het vriendinnetje van de tweeling ging mee, met haar broertje en moeder, dus dat was heel gezellig. Het was ook heerlijk rustig. Logisch, want de andere Almeerse kinderen zaten gewoon op school. Dan is zo’n krijspaleis zo erg nog niet, zo zonder kinderen 😉 .

Toen we thuis kwamen was één van de tweelingmeiden niet zo lekker, ze ging zelfs in bed liggen. Dat vond ik heel raar, want dat gebeurt nooit. Ik ging naar haar toe en vroeg haar of ik niet liever haar deken en kussen mee naar beneden zou nemen, zodat ze lekker op de bank kon liggen. Dat wilde ze niet, dus ik liet haar maar even. Twee minuten later stond ze toch beneden met haar grote dekbed en kussen, zelf de trap af gekomen 😮. Ik installeerde haar lekker op de bank en ze vroeg om een broodje. Toen ik terug kwam uit de keuken, met haar broodje, sliep ze. No big deal denk je misschien, maar ik vertrouwde het helemaal niet. Bij mij slapen ze niet zo graag en al helemaal niet midden op de dag. Na een half uurtje ongeveer werd ze een beetje kuchend en jammerend wakker, dus ik ging naar haar toe, ze kwam overeind en ik kreeg de volle lading. Spuug. Ik maakte haar schoon, wikkelde haar in een deken en plantte haar bij een zus op schoot, daarna maakte ik de zooi schoon. Hoewel ik dacht dat ze van dat spugen wel zou opknappen, kachelde ze juist helemaal in. Ze was rood, was aan het kwijlen en was ook een beetje aan het hijgen. Wat een rarigheid nou weer (heeft iemand al een diagnose?). Toen ik haar na een tijdje een beetje uit de deken pelde zag ik dat haar hele lichaam onder de vlekken zat, alsof ze door de brandnetels had lopen rollebollen. Aha… volgens mij was dit een allergische reactie! Toen besloot ik de huisarts maar even te bellen. Het was toen 16:58 uur. Fijne timing dus, maar niet heus. De huisarts verwees me door naar de huisartsenpost en we moesten gelijk komen.

En het effect van de huisartsenpost op mijn kinderen is dat ze daar echt enorm van opknappen… Om 17 uur was het nog een zielig hoopje kind en een half uurtje later stal ze de show in de wachtkamer. Heel gênant, want waarom neemt die moeder zo’n kwiek kind in hemelsnaam mee naar de huisarstenpost? Toen de dokter ons riep, vertelde de kleine dame dat ze eigenlijk wel een beetje bang was. Ze pakte de dokters hand en liep met haar mee de gang in (zo totaal níet bang) . Al wandelend en opkijkend naar de dokter vertelde ze dat ze geen prikje wilde hoor, dat had ze een tijdje geleden al gehad bij een andere dokter ‘en dat heet dus vaccineren‘, zei ze. Wat een figuur he?! De dokter zei dat ze zich wat zorgen had gemaakt bij het lezen van de klachten, maar dat ze nu ze die babbelkont zag het niet meer zo somber in zag. Ik was bijna opgelucht om te zien dat ze nog wel steeds onder de rode vlekken zat toen ik haar shirt uit deed (zie je wel, ik ben hier echt niet voor niets hoor). Het was inderdaad een flinke allergische reactie, werd gezegd en we kregen een recept voor mee voor een medicijn. In de apotheek babbelde ze maar door en nadat ze eerst een gedetailleerde beschrijving van haar dag had gegeven aan de baliemedewerkster🙄, vroeg ze hoeveel zo’n medicijntje eigenlijk kostte. ‘Gratis?’, zei ze. ‘Wauw, goeie deal.’

Onderweg naar de uitgang liepen we langs het winkeltje van het ziekenhuis, madam had wel een ijsje verdiend, vond ze zelf. Nou dat vond ik ook wel, laten we er dan maar een gelijk een gezellig uitje van maken, zoveel 1 op 1 tijd hebben ze niet bij me. Dus ik bestelde een kleuterijsje en de jongen achter de toonbank zei dat het 1,40 kostte. Dat vond de kleine meid maar raar en zei: ‘Nou, hier naast is het gratis hoor!’ 😂

Het liep dus allemaal goed af. Achteraf gezien denk ik dat de allergische reactie kwam van een dadel/vijgen reepje dat had gegeten, omdat ze direct daarna had gezegd dat haar mond prikte. Raar, want ze heeft al wel gewoon vaker dadels en vijgen gegeten, en terwijl er in zo’n reep verder ‘no junk’ zou zitten, zit er dus blijkbaar wel iets in wat het triggert. En dubbel raar, dat ze die reep heeft gedeeld met haar eeneiige tweelingzus, die er totaal niet op reageerde.

Maar goed, even in de gaten houden maar en hopen dat het niet meer voorkomt. Het was in ieder geval een enerverend studiedagje 😊

 

Zijn jullie bekend met allergische reacties?

 

Zwemles

Riep ik in het eerste blogje niet ‘dat ik mij soms best een pro voelde, omdat het me met de tweeling naar zwemles zo makkelijk af ging‘? Nou karma heeft me flink te pakken, dat had ik even moeten af kloppen natuurlijk.

Destijds hadden ze misschien 2 lessen gehad, maar inmiddels zitten ze er al ongeveer 3 maanden op en pfff ik vind er niks makkelijks aan, wat een drama weer.

Foto: pixabay
Alsof ik op die schoenen naar zwemles zou gaan…

Allereerst is het wachten voor dat je met je kinderen naar binnen mag een hele opgave. Je zit dan met z’n alle hutjemutje in een ruimte die al op zwembadtemperatuur is, met je winterjas nog aan. De kinderen zijn allemaal hyper en gaan als gekken rondjes rennen. Slalommend tussen de wachtende mensen door, met af en toe een zwemtas als obstakel waar je leuk over heen kunt springen, op gladde plavuizen waar hier en daar nog een plasje water ligt (van gesmolten sneeuw van schoenen, van iemand die z’n haar daar nog ging uitwringen, van het zweet dat onder m’n oksels vandaan gutst, weet ik veel van wat). En aan al dat leuks mogen mijn kinderen dan niet mee doen van me, zo lullig. Maar dat is nog best heel moeilijk voor ze, ze zijn nogal bewegelijk en net zo hyper als de rest natuurlijk, maar toch wil ik het echt niet hebben, dus ik probeer ze zo goed als ik kan af te leiden en ik hou mijn poot stijf. Tot die ene keer dat de wilde kudde kinderen Anna-maria-koek-koek aan het spelen was en mijn meiden daar zo heimelijk naar aan het kijken waren; dat spelletje vinden ze ook hartstikke leuk natuurlijk, en dan moesten ze van mij naast elkaar op de bank blijven zitten… Een aantal ouders begon zich er ook echt mee te bemoeien: ‘Ahh laat ze toch, het zijn kinderen he….‘.  Míjn kinderen ja, bemoei je met je eigen zaken, zou je denken. Maar toch liet ik me daar door beïnvloeden en liet de meiden ook mee doen. Zij helemaal blij. Maar dat duurde niet lang. Op het moment dat het kind dat tegen de muur staat haar gezicht weer afwendde en ááááánnaáááámáááriakoekkoek begon te schreeuwen, zag één van mijn meiden haar kans en wilde een sprintje trekken. Toen kwam daar een ander kind, dat aan het hele spel niet mee deed, van de andere kant aanrennen en klabammm! Koppen tegen elkaar en mijn meid valt nog met haar hoofd op die harde tegels ook. Terwijl zij huilt, echt heel hard, en ik haar troost, komt de moeder van dat botsende jongetje me op m’n schouder tikken: “Hij wil even sorry zeggen“. Ik versta het niet door al dat gekrijs, dus ze zegt het nog een keer: “HIJ WIL EVEN SORRY ZEGGEN.”

………  🤬  ……..

Nou, dan moet hij even wachten, want ik ben haar even aan het troosten en ik wil even zeker weten dat ze geen schedelbasisfractuur heeft… Oh daar ging ze al weer met het ‘berouwvolle’ jochie achter zich aan gesleurd, de deuren gingen open, de zwemles begon.

Kind was oké by the way, gelukkig maar.

Verdere frustratie haal ik uit het feit dat het allemaal zo lang duurt en zo duur is. Toen ze 3 lessen gehad hadden hadden ze al 3 stickers verdiend, nog eentje en ze zouden door zijn naar het volgende groepje. Dat ging lekker snel, fijn; want ik betaal me blauw, een helaas geeft het zwembad geen tweelingkorting hoor. In het nieuwjaar zijn de prijzen weer omhoog gegaan ook, het is echt niet leuk meer. Dit vond ook een andere moeder die ik bij de balie hoorde protesteren: ‘..dus je kind kan alleen op zwemles als je universiteit hebt gestudeerd en een einstein bent en dikke doekoes verdient op de wallstreet?!’. Geniale uitspraak toch, ik had hem gelijk opgeslagen.

Maar inmiddels dus een maand of 3 ongeveer verder en nog steeds niet naar het volgende groepje hoor. Nu weet ik uit ervaring met de oudste twee dat kinderen van zeurende ouders sneller door zijn naar de volgende groep, dat is echt een feit. Ik wilde het deze derde zwemles periode ook eens gaan toepassen, maar het lukt me niet hoor, het ligt gewoon niet in m’n aard. Van de week hadden we kijkles en toen had ik me voorgenomen het toch wel eens even aan te kaarten: hoe kan het nou dat die meiden watervrij binnenkomen en nog steeds niet door zijn? Daar is zo’n kijkles wel erg goed voor, want ik hoefde helemaal niks meer aan te kaarten, ik kon het gewoon zelf bekijken en zag gelijk wat er nou precies misgaat. Het zijn lekkere meiden hoor, ze zijn lekker bezig en doen ook heel goed wat de juf zegt. Tot dat de juf zich omdraait. Dan spetteren en dobberen ze precies zo als ze zelf willen. En hoe duur het dan ook is en hoe lang het dan ook gaat duren, ik vond wel gewoon super schattig om te zien 😂

Dus ik laat het maar gewoon los hoor, ook aan deze zwemlesperiode komt wel weer een eind. We maken er maar het beste van, ze vinden het in ieder geval erg leuk, da’s het belangrijkste natuurlijk. Maar rennen in de wachtruimte… dat mogen ze zéker niet meer. Nu echt niet.

 

Oh nooooo….. kind kwijt

Na een super geslaagd kerstdiner op school van de week, had ik de schrik van m’n leven. Ik was een kind kwijt!

Bizar hoe snel dat gaat en hoe je in paniek raakt. Ik stond met de tweeling naast me en pak even één van de jassen uit een jassenzak. Ik kijk naast me en ze zijn alle twee weg. Ik speur wat in de rondte en zie één van de twee door de deur van buiten naar binnen komen. Ze was zeker in door de menigte van ouders en kinderen die kerstvakantie gingen vieren, mee naar buiten gevoerd in de gauwigheid. Gelukkig kwam ze weer naar binnen. Maar waar was die ander nou?

kind kwijt

Omdat ‘de meidenvader’ met de grote meiden net aankwam door de gang en geen kleintje was tegen gekomen én omdat dat andere kleintje dus naar buiten was gegaan, verwachtte ik dat het vermiste deel van de tweeling ook buiten te vinden was. Ik scande snel het schoolplein, keek de weg naar de auto na, speurde de sloot af op bellen en rimpels in het water. Maar zo snel zou het toch niet gaan? En er waren zoveel mensen rond de school, dat zou iemand toch wel opvallen? Bovendien is ze nog wel klein, maar ze zou toch niet zomaar in haar eentje zonder jas buiten in de rondte gaan lopen? Ik wist het gewoon even niet meer, kreeg steeds meer paniek en de voorbeelden waarin situaties als dit wél verkeerd afliepen schoten door m’n hoofd. Ook werd ik helemaal ongerust of een Amber-alert wel serieus genomen werd, als het kind in kwestie ook daadwerkelijk zo heette… Waar je al niet aan denkt op zo’n moment.

Naar binnen dan maar weer. Gelukkig liep ik daar tegen een hele lieve juf op die mij meteen serieus ging helpen. Wat ontzettend fijn. Ik keek op de wc’s, was ze misschien terug naar haar klas? Maar nee hoor, ik vond haar in de klas van een grote zus, druk babbelend tegen de juf daar. Opluchting alom. En die kleine was zich van geen kwaad bewust, was helemaal vol van de geweldige kerstavond die ze zojuist op school had gehad en toen ik door m’n knieën zakte en tegen haar zei dat ik echt verschrikkelijk ongerust was geweest, kwam dat echt totáál niet aan; ze ging vrolijk verder met vertellen. Het past ook helemaal bij haar, natúúrlijk stond ze weer ergens te ouwehoeren, dat doet ze toch altijd.. Maar in de paniek leek het te simpel om uit te gaan van het voorspelbare, denk ik.

Wat was er nou gebeurd in die paar minuten? Eigenlijk helemaal niks dus. Maar in mijn hoofd was er werkelijk van alles gebeurd! Wat kan je jezelf gek maken zeg, ik moest er echt van bijkomen. En ik huil niet, doe ik gewoon niet aan, maar toen ik haar terug vond stonden de tránen in m’n ogen. Wat een aanstellerij. Nu ben ik bijna 9 jaar moeder, maar ik sta er nog steeds versteld van wat dat moeder zijn met je doet.

En meid#2 blijkt net zo’n stresskip als ik, ze was helemaal verdrietig van het voorval: “Als we haar niet hadden gevonden had ik haar nooit meer gezien…” De rest van de avond wilde ze ook de hele tijd met haar kleine zus knuffelen. Wat verschrikkelijk schattig he? Traumatisch, maar schattig.

Ben jij je kind wel eens kwijt geraakt? En veranderde jij ook in zo’n irrationele emotionele wacko-moeder?

 

 

 

 

 

De tweeling naar de basisschool: bij elkaar in de klas of apart?

Al voor dat ze überhaupt geboren waren dacht ik er over na; moet een tweeling nou bij elkaar in de klas als ze naar school gaan, of haal je ze juist uit elkaar?

Uit elkaar! dacht ik toen. Zonder twijfel. Ze moesten zich optimaal kunnen ontwikkelen als individu tenslotte. Bovendien leek het mij voor de kinderen heel irritant om door de buiten wereld alsmaar gezien te worden als ‘de tweeling’ en elke dag opnieuw weer te moeten vertellen wie je nou eigenlijk bent. Ik zou ze dan ook nooit dezelfde kleren aantrekken en vooral hun eigen interesses laten ontwikkelen.

Tja… en dan worden ze geboren en dan is het allemaal niet meer zo zwart/wit. Dan ontdek je dat die twee kindjes naast hun eigen identiteit ook nog hun eigen tweeling-identiteit hebben. Dat ze toch echt sneller in slaap vallen als ze bij elkaar in bed liggen bijvoorbeeld. En dat je aan de reactie van de ene zus kunt zien of de andere zus zich aanstelt of écht pijn heeft als ze huilt. Het is iedere dag weer bijzonder om een tweeling van dichtbij mee te maken.

Die haal je toch niet uit elkaar als ze naar school moeten? Dan moesten ze in plaats van alleen maar afscheid nemen van hun moeder ook nog afscheid nemen van hun zus, hun andere helft, als ze ’s ochtends de klas in zouden gaan. Ze waren nog nooit zonder elkaar geweest. En dan in ene in een vreemde omgeving aan je lot overgeleverd, zonder zus! Ik vond het echt pijnlijk als ik er alleen maar aan dacht.

En toen ging ik googlen en rondneuzen op tweelingsites. Daar vond ik eigenlijk voornamelijk bewijzen dat het goed is om je tweeling bij elkaar in de klas te doen. En dan met name voor eeneiige tweeling meisjes. Zie je wel.. Ze moeten bij elkaar, dacht ik toen.

Maar toen de keuze echt gemaakt moest gaan worden, gingen we er weer eens serieus over nadenken. In plaats van verhalen van andere tweelingouders en uitslagen van onderzoeken naar dit onderwerp keken we juist eens naar onze eigen tweeling, wat zou voor hen nou het beste zijn?

Ze waren duidelijk gek op elkaar, maar werden ook wel eens gek ván elkaar. Ze speelden graag met elkaar, maar op de peuterspeelzaal ook heel vaak juist met andere kindjes. Ze waren allebei behoorlijk zelfverzekerd, waren niet snel verlegen, maakten makkelijk contact met volwassenen en andere kinderen en konden goed duidelijk maken wat ze wilden (of juist niet). En we hadden het idee dat ze zónder elkaar eigenlijk ook helemaal oké waren.

Hoewel het wel een beetje voelde als een tegennatuurlijke beslissing, kozen wij er dus toch voor om ze uit elkaar te halen. Want om ze nou bij elkaar in de klas te doen omdat ík me er anders zo ongemakkelijk bij voelde, dat leek me niet zo’n goed idee.

Gelukkig pakte het heel goed uit, geen moment hebben ze er moeite mee gehad, er is geen traan om gelaten (die van mij tellen niet mee). Die bijzondere tweelingband hebben ze toch wel, daar kan niets tussen komen. En ik vind het wel heel fijn dat ze ervaren dat ze samen sterk staan, maar dat ze het in hun eentje ook prima redden.

Onlangs had ik de eerste oudergesprekken met de juffen. En hoewel ik, als typische eeneiige tweelingmoeder geloof ik, natuurlijk roep dat ze zóveel van elkaar verschillen qua persoonlijkheid, had ik toch twee soortgelijke gesprekken met de juffen. Het zijn allebei sociale, enthousiaste meiden die de hele dag door babbelen (pff vertel mij wat 😂).

Ik geloof wel dat ze elkaar vaak tegen komen op de wc, ze plassen tenslotte nog bijna altijd synchroon ❤

Ik zet dit verhaal online omdat ik weet dat het voor veel tweelingouders een moeilijke keuze is. En hoewel ik eigenlijk het verhaal van een tweeling bij elkaar, met zijn tweeën tegen de rest van de wereld, een romantischer plaatje vind, is uit elkaar toch ook gewoon een optie.

Dit soort keuzes blijft natuurlijk lastig, je wil tenslotte geen verkeerde beslissingen nemen. Ík hoor ze in mijn hoofd bijvoorbeeld al zeggen: “Dat had je nooit moeten doen mama, dat was zo’n traumatische ervaring!” als ze later groot zijn 😂. Maar ik heb nu bewijs dat ik er in ieder geval over nagedacht heb 😉 .

Ik kwam van het weekend trouwens een eeneiige meisjes tweeling tegen, van een jaar of 25, die met z’n tweeën lekker uit eten ging (hoe schattig?!). En ik kon me niet bedwingen en vroeg of zíj nou bij elkaar in de klas hadden gezeten of niet. Ze keken elkaar eens aan… “Ik geloof het niet toch?” vroeg de één toen aan de ander.

Dus kan je nagaan! Wij maar stressen over die ‘lastige’ beslissingen en zij weten het gewoon niet eens meer 😊

Wat vind jij, moet een tweeling bij elkaar in de klas of juist niet?