Oh nooooo….. kind kwijt

Na een super geslaagd kerstdiner op school van de week, had ik de schrik van m’n leven. Ik was een kind kwijt!

Bizar hoe snel dat gaat en hoe je in paniek raakt. Ik stond met de tweeling naast me en pak even één van de jassen uit een jassenzak. Ik kijk naast me en ze zijn alle twee weg. Ik speur wat in de rondte en zie één van de twee door de deur van buiten naar binnen komen. Ze was zeker in door de menigte van ouders en kinderen die kerstvakantie gingen vieren, mee naar buiten gevoerd in de gauwigheid. Gelukkig kwam ze weer naar binnen. Maar waar was die ander nou?

kind kwijt

Omdat ‘de meidenvader’ met de grote meiden net aankwam door de gang en geen kleintje was tegen gekomen én omdat dat andere kleintje dus naar buiten was gegaan, verwachtte ik dat het vermiste deel van de tweeling ook buiten te vinden was. Ik scande snel het schoolplein, keek de weg naar de auto na, speurde de sloot af op bellen en rimpels in het water. Maar zo snel zou het toch niet gaan? En er waren zoveel mensen rond de school, dat zou iemand toch wel opvallen? Bovendien is ze nog wel klein, maar ze zou toch niet zomaar in haar eentje zonder jas buiten in de rondte gaan lopen? Ik wist het gewoon even niet meer, kreeg steeds meer paniek en de voorbeelden waarin situaties als dit wél verkeerd afliepen schoten door m’n hoofd. Ook werd ik helemaal ongerust of een Amber-alert wel serieus genomen werd, als het kind in kwestie ook daadwerkelijk zo heette… Waar je al niet aan denkt op zo’n moment.

Naar binnen dan maar weer. Gelukkig liep ik daar tegen een hele lieve juf op die mij meteen serieus ging helpen. Wat ontzettend fijn. Ik keek op de wc’s, was ze misschien terug naar haar klas? Maar nee hoor, ik vond haar in de klas van een grote zus, druk babbelend tegen de juf daar. Opluchting alom. En die kleine was zich van geen kwaad bewust, was helemaal vol van de geweldige kerstavond die ze zojuist op school had gehad en toen ik door m’n knieën zakte en tegen haar zei dat ik echt verschrikkelijk ongerust was geweest, kwam dat echt totáál niet aan; ze ging vrolijk verder met vertellen. Het past ook helemaal bij haar, natúúrlijk stond ze weer ergens te ouwehoeren, dat doet ze toch altijd.. Maar in de paniek leek het te simpel om uit te gaan van het voorspelbare, denk ik.

Wat was er nou gebeurd in die paar minuten? Eigenlijk helemaal niks dus. Maar in mijn hoofd was er werkelijk van alles gebeurd! Wat kan je jezelf gek maken zeg, ik moest er echt van bijkomen. En ik huil niet, doe ik gewoon niet aan, maar toen ik haar terug vond stonden de tránen in m’n ogen. Wat een aanstellerij. Nu ben ik bijna 9 jaar moeder, maar ik sta er nog steeds versteld van wat dat moeder zijn met je doet.

En meid#2 blijkt net zo’n stresskip als ik, ze was helemaal verdrietig van het voorval: “Als we haar niet hadden gevonden had ik haar nooit meer gezien…” De rest van de avond wilde ze ook de hele tijd met haar kleine zus knuffelen. Wat verschrikkelijk schattig he? Traumatisch, maar schattig.

Ben jij je kind wel eens kwijt geraakt? En veranderde jij ook in zo’n irrationele emotionele wacko-moeder?

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *