Intekenlijsten voor het kerstdiner

Vanmorgen was de dag dat de intekenlijsten voor het kerstdiner bij de lokalen hingen. Je kunt je afvragen waarom dat nou zo’n big deal is, maar voor mij (die niet echt kan en wil koken) is het toch wel belangrijk dat ik er een beetje snel bij ben zodat ik even snel iets makkelijks op die lijst kan zetten. Ik vind het nou eenmaal leuker om me bezig te houden met glitterjurken en mooie kerstkapseltjes, dan met me uitsloven met eten. Ieder z’n ding.

Vorig jaar had ik me er helemáál makkelijk van afgemaakt. Ik heb ze toen gewoon een kerststol meegegeven. Ik lachte heerlijk in mijn vuistje toen ik de moeders op het schoolplein zich hoorde beklagen over hoeveel gehaktballetjes ze nog moesten draaien en zich druk hoorde maken over hoe ze de muffins zouden vervoeren zonder de topping te beschadigen. Ideale oplossing dus die kerststol vond ik, maar de kinderen dachten daar anders over. Vorige maand begon het al: “Je moet wel echt wat máken he, voor het kerstdiner, dat zegt juf.

Als juf het zegt…. Worstenbroodjes dan maar. Dan kan je ze zelf een knakworstje in croissantdeeg laten rollen en klaar ben je. Kind reuze trots en minimale inspanning. Maar dan moet je dus wel op tijd voor die lijst staan.

En daar ging het vanmorgen mis. Wij zijn altijd flink op tijd in de benen ’s ochtends. Alle mogelijke problemen zijn wel ingecalculeerd; vervelende randjes in sokken die driftbuien opleveren, omgevallen bekers waardoor er nieuwe droge kleren aangetrokken moeten worden, kwijt geraakte broodtrommels die voor dikke paniek zorgen, het maakt allemaal niet uit, het moet wel heel raar lopen willen we niet op tijd komen. Maar juist op de dag dat ik extra vroeg wilde zijn, liep het even anders.

We gingen met de auto in plaats van de fiets, want er heeft er een een feestje vanmiddag. En toen we geparkeerd waren deed een grote zus die naast mij op de passagiersstoel had gezeten, heel lief de deur open voor een kleine zus die op de achterbank zat. En toen gebeurde het: die kleine meid valt met zitverhoger en al uit de auto! En we hebben echt een hoge auto. Huilen, huilen, huilen natuurlijk. En de grote meiden, die het zagen gebeuren, riepen ook dat ze verschikkelijk KEIHARD op haar hoofd op de tegels was gevallen! Echte meiden he: drama, heisa en alles heel erg. Daar ben ik zelf ook nogal gevoelig voor en raakte ook wel een beetje in de stress eerlijk gezegd. Maar goed, ze deed het nog, ze had geen schrammen of bulten, was na het huilen weer helemaal zichzelf, dus ik denk dat het toch wel een beetje mee gevallen is (ff afkloppen).

Maar door dit tafereeltje was ik dus mooi te laat bij een van de intekenlijsten! Daar stond al 3x worstenbroodjes op… Balen. Ik dacht fijn in één keer voor alle 4 de klassen hetzelfde te maken, maar helaas.  Nu wordt het 3 x 30 worstenbroodjes en 1 x 30 ????? Iemand suggesties? Iets makkelijk dus aub 🙂

Oh nee daar is ie weer… Flip de beer

Hoewel mijn dochter het helemaal geweldig vond, was ik alles behalve amused toen één van mijn kleuters afgelopen vrijdag Flip de Beer mee naar huis mocht nemen. Sowieso was het lastig dat één kleuter heel blij was (want die had Flip) en eentje heel verdrietig (want die had Flip niet). Zo leuk joh, je tweeling in verschillende klassen 😉 . Maar verder ben ik eigenlijk ook geen fan van Flip.

Allereerst vind ik Flip vies! Hoe vaak we kleuters ook in bad toen, het zijn nou eenmaal niet de meest hygiënische wezens. Bovendien komt hij overal.. Ik word er gewoon een beetje smetvrezerig van. Gelukkig had ik juf haar neus al zien ophalen en horen zeggen dat Flip echt eerst even in bad moest, toen mijn dochter weinig subtiel zei: “Ehhh juf, ik heb Flip nog nooit mee naar huis gehad hoor.” Dus dit keer rook Flip héérlijk naar wasverzachter; dat viel weer mee.

Ten tweede is het zo dat als Flip er is, het over is met de rust. Dan moet je namelijk iets gaan doen… Echt iets gaan doen, iets gaan ondernemen en ‘spannende avonturen beleven’. Wanneer de vorige kinderen met Flip naar de camping zijn geweest, naar de Efteling of naar de bioscoop, is het een beetje saai wanneer wij alleen maar boodschappen gaan doen en met het playmobil gaan spelen. Althans, dat vind mijn dochter. En hoewel ik zeg dat we Flip een groot plezier doen door hem een beetje tot rust te laten komen bij ons thuis, ze wil wel wat te vertellen hebben in de klas natuurlijk. Dus én je moet echt wat van je weekend maken én je hebt zelf nog een knutselopdrachtje voor de zondagavond, want er moet nog wel een spannend verhaal, een uitgeprinte foto en een tekening in het schriftje van Flip.

Ook vind ik het nog al een verantwoordelijkheid, de zorg voor zo’n beer. Het zit namelijk zo: toen de oudste Flip voor het eerst mee naar huis mocht nemen, namen we hem overal mee naar toe. En toen… ik durf het bijna niet te vertellen… ben ik Flip kwijt geraakt bij zwemles… Enorme drama natuurlijk! Zouden we Flip ooit weer terug vinden? Wat als ie te water was geraakt? Wat als ie meegenomen was door een ander kind? Hoe boos zou juf zijn en zou mijn dochter het me ooit weer vergeven? Maar het kwam goed! Wonder boven wonder hebben we hem terug gevonden, maar je begrijpt de schrik zat er flink in. Dat gebeurt ons geen tweede keer. En wij raken altijd alles kwijt, dus ik word ook niet zo blij van de accessoires die Flip tegenwoordig meeneemt. Een tandenborsteltje (z’n berenmond kan geeneens open..), een rugzakje, een knuffeltje, verschillende setjes kleding… Alleen maar spul dat kwijt kan in mijn ogen.

Vandaar ook dat ik afgelopen maandagochtend de koffer van Flip even ging controleren om te zien of alles er wel in zat. En wat denk je? Tot mijn schrik zat er maar één laarsje en één schoentje in, dat kon niet kloppen! Jammer genoeg kwam ik er pas rond 8 uur achter, dus na woest een aantal speelgoedmanden overhoop te hebben gehaald, gaf ik de hoop op en moest Flip die dag met één laars en één gymp naar school moest (allebei linker exemplaren). ‘Manlief’ zei nog dat er misschien maar één laars en één schoen in zijn koffer had gezeten, maar ik zag dat gewoon als een slap excuus om niet mee te hoeven zoeken, ik bedoel: wie geeft zijn beer nou twee verschillende linker schoenen mee?

Dus toen ik maandagochtend met mijn dochter in de klas kwam zei ik al stotterend en blozend: “Eh… we hebben goed voor Flip gezorgd… maarrrrrr we zijn wel zijn schoentjes kwijtgeraakt. Maar ik ga ze gelijk zoeken en zorg er voor dat ze er morgen weer zijn. Sorry juf…” En toen wees juf naar de Sinterklaastafel.

Daar stond zowel een rechter laarsje als een rechter gymp, die had Flip alvast mogen zetten voor Sinterklaas. Nou ja, gelukkig was de boel weer compleet. De kleine meid was zo trots als een pauw dat Flip bij haar had gelogeerd en dat ze wat mocht vertellen in de kring. En weet je wat nou het mooie is.. ik verwacht dat het niet lang meer duurt totdat ons andere kleutertje aan de beurt is, dan komt Flip gezellig weer bij ons… 🤔

 

Lekker een beetje aangedikt natuurlijk, maar enigszins herkenbaar? Of zijn jullie juist dól op Flip?

De tweeling naar de basisschool: bij elkaar in de klas of apart?

Al voor dat ze überhaupt geboren waren dacht ik er over na; moet een tweeling nou bij elkaar in de klas als ze naar school gaan, of haal je ze juist uit elkaar?

Uit elkaar! dacht ik toen. Zonder twijfel. Ze moesten zich optimaal kunnen ontwikkelen als individu tenslotte. Bovendien leek het mij voor de kinderen heel irritant om door de buiten wereld alsmaar gezien te worden als ‘de tweeling’ en elke dag opnieuw weer te moeten vertellen wie je nou eigenlijk bent. Ik zou ze dan ook nooit dezelfde kleren aantrekken en vooral hun eigen interesses laten ontwikkelen.

Tja… en dan worden ze geboren en dan is het allemaal niet meer zo zwart/wit. Dan ontdek je dat die twee kindjes naast hun eigen identiteit ook nog hun eigen tweeling-identiteit hebben. Dat ze toch echt sneller in slaap vallen als ze bij elkaar in bed liggen bijvoorbeeld. En dat je aan de reactie van de ene zus kunt zien of de andere zus zich aanstelt of écht pijn heeft als ze huilt. Het is iedere dag weer bijzonder om een tweeling van dichtbij mee te maken.

Die haal je toch niet uit elkaar als ze naar school moeten? Dan moesten ze in plaats van alleen maar afscheid nemen van hun moeder ook nog afscheid nemen van hun zus, hun andere helft, als ze ’s ochtends de klas in zouden gaan. Ze waren nog nooit zonder elkaar geweest. En dan in ene in een vreemde omgeving aan je lot overgeleverd, zonder zus! Ik vond het echt pijnlijk als ik er alleen maar aan dacht.

En toen ging ik googlen en rondneuzen op tweelingsites. Daar vond ik eigenlijk voornamelijk bewijzen dat het goed is om je tweeling bij elkaar in de klas te doen. En dan met name voor eeneiige tweeling meisjes. Zie je wel.. Ze moeten bij elkaar, dacht ik toen.

Maar toen de keuze echt gemaakt moest gaan worden, gingen we er weer eens serieus over nadenken. In plaats van verhalen van andere tweelingouders en uitslagen van onderzoeken naar dit onderwerp keken we juist eens naar onze eigen tweeling, wat zou voor hen nou het beste zijn?

Ze waren duidelijk gek op elkaar, maar werden ook wel eens gek ván elkaar. Ze speelden graag met elkaar, maar op de peuterspeelzaal ook heel vaak juist met andere kindjes. Ze waren allebei behoorlijk zelfverzekerd, waren niet snel verlegen, maakten makkelijk contact met volwassenen en andere kinderen en konden goed duidelijk maken wat ze wilden (of juist niet). En we hadden het idee dat ze zónder elkaar eigenlijk ook helemaal oké waren.

Hoewel het wel een beetje voelde als een tegennatuurlijke beslissing, kozen wij er dus toch voor om ze uit elkaar te halen. Want om ze nou bij elkaar in de klas te doen omdat ík me er anders zo ongemakkelijk bij voelde, dat leek me niet zo’n goed idee.

Gelukkig pakte het heel goed uit, geen moment hebben ze er moeite mee gehad, er is geen traan om gelaten (die van mij tellen niet mee). Die bijzondere tweelingband hebben ze toch wel, daar kan niets tussen komen. En ik vind het wel heel fijn dat ze ervaren dat ze samen sterk staan, maar dat ze het in hun eentje ook prima redden.

Onlangs had ik de eerste oudergesprekken met de juffen. En hoewel ik, als typische eeneiige tweelingmoeder geloof ik, natuurlijk roep dat ze zóveel van elkaar verschillen qua persoonlijkheid, had ik toch twee soortgelijke gesprekken met de juffen. Het zijn allebei sociale, enthousiaste meiden die de hele dag door babbelen (pff vertel mij wat 😂).

Ik geloof wel dat ze elkaar vaak tegen komen op de wc, ze plassen tenslotte nog bijna altijd synchroon ❤

Ik zet dit verhaal online omdat ik weet dat het voor veel tweelingouders een moeilijke keuze is. En hoewel ik eigenlijk het verhaal van een tweeling bij elkaar, met zijn tweeën tegen de rest van de wereld, een romantischer plaatje vind, is uit elkaar toch ook gewoon een optie.

Dit soort keuzes blijft natuurlijk lastig, je wil tenslotte geen verkeerde beslissingen nemen. Ík hoor ze in mijn hoofd bijvoorbeeld al zeggen: “Dat had je nooit moeten doen mama, dat was zo’n traumatische ervaring!” als ze later groot zijn 😂. Maar ik heb nu bewijs dat ik er in ieder geval over nagedacht heb 😉 .

Ik kwam van het weekend trouwens een eeneiige meisjes tweeling tegen, van een jaar of 25, die met z’n tweeën lekker uit eten ging (hoe schattig?!). En ik kon me niet bedwingen en vroeg of zíj nou bij elkaar in de klas hadden gezeten of niet. Ze keken elkaar eens aan… “Ik geloof het niet toch?” vroeg de één toen aan de ander.

Dus kan je nagaan! Wij maar stressen over die ‘lastige’ beslissingen en zij weten het gewoon niet eens meer 😊

Wat vind jij, moet een tweeling bij elkaar in de klas of juist niet?