De tweeling naar de basisschool: bij elkaar in de klas of apart?

Al voor dat ze überhaupt geboren waren dacht ik er over na; moet een tweeling nou bij elkaar in de klas als ze naar school gaan, of haal je ze juist uit elkaar?

Uit elkaar! dacht ik toen. Zonder twijfel. Ze moesten zich optimaal kunnen ontwikkelen als individu tenslotte. Bovendien leek het mij voor de kinderen heel irritant om door de buiten wereld alsmaar gezien te worden als ‘de tweeling’ en elke dag opnieuw weer te moeten vertellen wie je nou eigenlijk bent. Ik zou ze dan ook nooit dezelfde kleren aantrekken en vooral hun eigen interesses laten ontwikkelen.

Tja… en dan worden ze geboren en dan is het allemaal niet meer zo zwart/wit. Dan ontdek je dat die twee kindjes naast hun eigen identiteit ook nog hun eigen tweeling-identiteit hebben. Dat ze toch echt sneller in slaap vallen als ze bij elkaar in bed liggen bijvoorbeeld. En dat je aan de reactie van de ene zus kunt zien of de andere zus zich aanstelt of écht pijn heeft als ze huilt. Het is iedere dag weer bijzonder om een tweeling van dichtbij mee te maken.

Die haal je toch niet uit elkaar als ze naar school moeten? Dan moesten ze in plaats van alleen maar afscheid nemen van hun moeder ook nog afscheid nemen van hun zus, hun andere helft, als ze ’s ochtends de klas in zouden gaan. Ze waren nog nooit zonder elkaar geweest. En dan in ene in een vreemde omgeving aan je lot overgeleverd, zonder zus! Ik vond het echt pijnlijk als ik er alleen maar aan dacht.

En toen ging ik googlen en rondneuzen op tweelingsites. Daar vond ik eigenlijk voornamelijk bewijzen dat het goed is om je tweeling bij elkaar in de klas te doen. En dan met name voor eeneiige tweeling meisjes. Zie je wel.. Ze moeten bij elkaar, dacht ik toen.

Maar toen de keuze echt gemaakt moest gaan worden, gingen we er weer eens serieus over nadenken. In plaats van verhalen van andere tweelingouders en uitslagen van onderzoeken naar dit onderwerp keken we juist eens naar onze eigen tweeling, wat zou voor hen nou het beste zijn?

Ze waren duidelijk gek op elkaar, maar werden ook wel eens gek ván elkaar. Ze speelden graag met elkaar, maar op de peuterspeelzaal ook heel vaak juist met andere kindjes. Ze waren allebei behoorlijk zelfverzekerd, waren niet snel verlegen, maakten makkelijk contact met volwassenen en andere kinderen en konden goed duidelijk maken wat ze wilden (of juist niet). En we hadden het idee dat ze zónder elkaar eigenlijk ook helemaal oké waren.

Hoewel het wel een beetje voelde als een tegennatuurlijke beslissing, kozen wij er dus toch voor om ze uit elkaar te halen. Want om ze nou bij elkaar in de klas te doen omdat ík me er anders zo ongemakkelijk bij voelde, dat leek me niet zo’n goed idee.

Gelukkig pakte het heel goed uit, geen moment hebben ze er moeite mee gehad, er is geen traan om gelaten (die van mij tellen niet mee). Die bijzondere tweelingband hebben ze toch wel, daar kan niets tussen komen. En ik vind het wel heel fijn dat ze ervaren dat ze samen sterk staan, maar dat ze het in hun eentje ook prima redden.

Onlangs had ik de eerste oudergesprekken met de juffen. En hoewel ik, als typische eeneiige tweelingmoeder geloof ik, natuurlijk roep dat ze zóveel van elkaar verschillen qua persoonlijkheid, had ik toch twee soortgelijke gesprekken met de juffen. Het zijn allebei sociale, enthousiaste meiden die de hele dag door babbelen (pff vertel mij wat 😂).

Ik geloof wel dat ze elkaar vaak tegen komen op de wc, ze plassen tenslotte nog bijna altijd synchroon ❤

Ik zet dit verhaal online omdat ik weet dat het voor veel tweelingouders een moeilijke keuze is. En hoewel ik eigenlijk het verhaal van een tweeling bij elkaar, met zijn tweeën tegen de rest van de wereld, een romantischer plaatje vind, is uit elkaar toch ook gewoon een optie.

Dit soort keuzes blijft natuurlijk lastig, je wil tenslotte geen verkeerde beslissingen nemen. Ík hoor ze in mijn hoofd bijvoorbeeld al zeggen: “Dat had je nooit moeten doen mama, dat was zo’n traumatische ervaring!” als ze later groot zijn 😂. Maar ik heb nu bewijs dat ik er in ieder geval over nagedacht heb 😉 .

Ik kwam van het weekend trouwens een eeneiige meisjes tweeling tegen, van een jaar of 25, die met z’n tweeën lekker uit eten ging (hoe schattig?!). En ik kon me niet bedwingen en vroeg of zíj nou bij elkaar in de klas hadden gezeten of niet. Ze keken elkaar eens aan… “Ik geloof het niet toch?” vroeg de één toen aan de ander.

Dus kan je nagaan! Wij maar stressen over die ‘lastige’ beslissingen en zij weten het gewoon niet eens meer 😊

Wat vind jij, moet een tweeling bij elkaar in de klas of juist niet?