Uitslapen als moeder?

Op zich zou ik het wel lekker vinden om in het weekend een beetje uit te slapen. Ik heb geen hoge verwachtingen hoor, half negen ofzo, zou al helemaal geweldig zijn. De meiden zijn echter al allemaal ruim voor die tijd hun bed uit.

De meidenvader (ik hou die term er gewoon maar in omdat ie absoluut niet met naam genoemd wil worden op het internet, hij heeft geeneens facebook 🤷‍♀️ ) uit bed trappen is natuurlijk een mogelijkheid, maar ook niet helemaal fair vind ik, want ik neem aan dat we wel ongeveer vergelijkbaar moe zijn. Na bijna 9 jaar gebroken nachten ben ik er behoorlijk bedreven in net te doen alsof ik slaap als er een kind aan het bed staat, zodat manlief wel in actie moet komen. Dat trucje kent hij natuurlijk ook hoor (heb ik van hem geleerd nota bene), dus ik denk dat de taken ’s nachts wel eerlijk verdeeld zijn. Het argument van dat ik wel bij moet slapen, omdat ik er ’s nachts zo veel uit ben geweest, valt dus niet meer echt gebruiken. Om en om uitslapen zou nog kunnen, maar dat vind ik ook weer zo ongezellig…

De kinderen alvast naar beneden, beetje televisie kijken, terwijl je als ouders nog ff verder kan dommelen kan natuurlijk ook. Hoor ik ook best vaak om mee heen. Maar daar ben ik persoonlijk weer te neurotisch voor. Ik zie het al helemaal voor me dat ze lief een ontbijtje voor ons willen maken ofzo. En dan in de weer gaan met kokend water voor een koppie thee, met een broodmes of misschien wel een eitje voor ons willen bakken 😯 Of een snoeptomaatje pakken en… Nou ja, ben natuurlijk verschrikkelijk overdreven, ze zijn niet achterlijk tenslotte, maar ik sta toch gewoon maar liever op.

Daar komt nog bij dat ik vind dat de oudste (bijna 9 jaar) het wel zou moeten kunnen, maar ik de jongste twee (4 jaar) daar nog echt te jong voor vind en juist die twee vaak als eerste wakker zijn.

Maar afgelopen zaterdagochtend waren die kleintjes bij ons in bed gekropen en zowaar weer in slaap gevallen. De oudste was ook wakker geworden en ze mocht alvast alleen naar beneden van me. Al glunderend liep ze de trap af.

Tien tellen later riep ze naar boven:

“Mama!!!! Je moet echt ff naar beneden komen!!”

Wat bleek nou; onze poes had juist die dag besloten om ons eens te verwennen en een cadeautje mee te brengen. De vloer van de woonkamer lag bezaaid met veertjes en precies voor de deur lag een lief klein vogeltje.

Die arme meid was zich rot geschrokken. Ik eigenlijk ook wel, dat doet ie anders nóóit! We waren in ieder geval goed wakker in ene. Tja, en toen moest de meidenvader toch ook echt z’n bed uit. Want wat veertjes opvegen wil ik best doen, maar dooie beesten in de kliko gooien vind ik dus echt een mannentaak.

 

 

Hoe gaat dat bij jullie op de weekendochtenden?